Tag archieven: Zadel

Het bewijs loopt in de bak

Geplaatst op door
Hoe is het nu eigenlijk met je nieuwe zadel? Ik werd van de week gebeld door een vriendin, een prof in de paardenwereld en daarnaast een fijn mens. Ze had gehoord van mijn zadeldilemma, maar zit zelf ook met zoiets. Hoog tijd dus voor episode zoveel in het drama dat ‘zadel vinden’ heet.

Zoals eerder gemeld had DD iets tegen zijn keurig passende, speciaal voor hem aangemeten Kent & Masters zadel. Trouwens ook tegen alle andere modellen die we in de jaren daarvoor hebben geprobeerd, maar dat terzijde. Volgens alle deskundigen was de K&M voor hem een perfect zadel, maar hij vond van niet en hij heeft daarin wat mij betreft het laatste woord. Ikzelf kon het ermee, al zat ik er voor mijn gevoel niet geweldig lekker op. Maar ik ben daarin een zeurpiet en heb dat bijna nooit, dat ik ga zitten en denk ‘dat zit lekker’.

Iets aansmeren dat niet lekker zit?

Hoe kies je een goede zadelpasser uit? Er zijn veel zadeldeskundigen in dit land. Er zijn er een paar waar ik me veilig bij voel. Aangezien het voor allemaal belangrijk is om tevreden klanten te hebben, zowel twee- als vierbenige, ga ik ervan uit dat een goed resultaat voorop staat. Het lijkt me onwaarschijnlijk dat je iets aan probeert te smeren waarvan je weet dat het eigenlijk niet lekker zit voor een paard. Dat objectieve wordt misschien iets lastiger als er een bepaald merk wordt vertegenwoordigd. Dus heb ik iemand die niet perse merkgebonden is. En die de hele wereld over reist naar bijscholingen, cursussen enzovoorts. Ikzelf kan wel zien hoe een paard reageert en loopt, maar ik ben geen zadelpasser. Ieder zijn vak.

Totaal ander concept

Ik bleef dus mekkeren over mijn zadel. Vorig jaar gaf mijn zadelpasser aan dat ze met iets bezig was wat wel eens de oplossing voor DD kon zijn. Dit voorjaar was het zover. Een Baloun. Geen nieuw merk, maar wel een totaal ander concept dan conventionele zadels met een vaste boom. Die is namelijk bij dit zadel flexibel en beweegt mee met de rug. Dat klinkt enger dan het voelt. Het zit niet heel anders dan een ‘gewoon’ zadel. Ik loop nooit zo voorop bij nieuwe ontwikkelingen, maar na een passessie, waarbij we ook andere merken uitprobeerden, was het duidelijk: DD wou wel een Baloun.

Net toen de nieuwe troef arriveerde, werd meneer kreupel en ging twee maanden op rust. Zat ik dan, met mijn felbegeerde nieuwe zadel, waarmee ik natuurlijk dolgraag wilde rijden. Geen nood, volgens mijn zadelmaakster kon het ook wel op Socrates. Hoe dan? Als je twee uitersten qua rug wilt, moet je mijn paarden naast elkaar zetten. Wat bij DD bol en groot en rond is, is bij Socrates dun en scherp. Maar volgens haar kon het, omdat ik nogal licht ben en de boom dus niet erg naar beneden druk.

Wacht nou even af…

De Baloun weegt niks. Ik kan hem met één hand op de rug leggen. Het is bij Soc altijd lastig geweest om de spieren van zijn schoft erop te krijgen. Maar na een tijdje met dit zadel zag ik ineens hoe mooi hij uitvulde… Was me in al die jaren daarvoor nog nooit gelukt. Hij vond het duidelijk merkbaar een fijn zadel. Maar ik…zat niet lekker. De zitting voelde voor mij plat en breed, terwijl ik zelf smal ben. Ik moest constant oppassen dat ik niet ging knijpen om dat op te vangen. Aangezien DD nóg veel ronder is, vreesde ik het ergste en had ik alweer bezorgde mails naar mijn zadelpasser gestuurd, die me bezwoer even af te wachten.

Na mijn vakantie kreeg DD het groene licht van de dokter. Het was om meerdere redenen spannend om weer op te stappen. Ik ging zitten en….aaaahhhh lekker! Het zat fijn. Juist op zijn tonvorm doet het zadel wel wat mijn lichaam nodig heeft. En hij loopt soepeler dan ooit.

Legendarisch

Zoals ik al zei: ieder zijn vak. Ik ben geen zadelpasser. Van de week vroeg een leerling of ik wilde meekijken. Zij wilde ook een Baloun. Liefst zo’n zelfde model als ik had. Zadel erop en…nee. Haar paard was niet blij. Hij hield in. Dat was een domper, als je er in je hoofd al enigszins vanuit gaat dat hij als een Totilas door de bak zal gaan. Er was nog een ander type van hetzelfde merk. Dat erop en na twee stappassen zag ik het al. Zijn rugspieren golfden, hij zette zijn achterbenen wel tien centimeter verder naar voren en hij zocht voorwaarts-neerwaarts haar hand op. Zij zat keurig in balans met een grote glimlach op haar gezicht. Je hoefde geen paardenkenner te zijn om dat te zien. De moraal van dit verhaal: luister naar je paard. Zoals altijd klopt de legendarische uitspraak van mevrouw Barrau: het bewijs loopt in de bak!

Even iets anders. Ik ben nogal slecht in het verkopen van mezelf of mijn boeken. Ik heb eigenlijk iemand nodig die dat voor me doet. Afgelopen week vond ik iets in de brievenbus waar ik een traantje bij moest wegpinken. Niets aan gestuurd, de puurste reclame die er is. Dus lees dit en bel of mail me dan zelf even voor een clinic, lessen of een boek…

Groen licht voor nieuw zadel

Geplaatst op door
Hoewel we het groene licht hadden gekregen van de dierenarts om weer op te bouwen, bleef ik een lichte twijfel houden over DD. Die werd bevestigd door de clubinstructeur en mijn osteopate, die -gelukkig toeval- net op Texel was en even de manege binnen liep toen ik daar aan het rijden was.

Het zag er nog net niet helemaal perfect uit. Niet kreupel, maar ook niet compleet vloeiend in zijn beweging. Terwijl hij normaal juist uitblinkt in regelmaat. En hij was ook niet braaf de laatste tijd. Zo ken ik hem eigenlijk niet, dat je je af en toe moet vasthouden voor ‘dear life’. Al was zijn been medisch weer helemaal okay, hij was zo stijf als een plank aan de linkerkant. Compensatiespanning? Op een vakkundige greep van de osteopate steeg hij bijna op. Ze maakte hem los en een week later herhaalde mijn stalgenote, die een zeer vakkundig masseur is, dat nog eens. Dat maakte een wereld van verschil. Maar er bleef iets knagen bij mij.

Luister naar je paard

Al langere tijd heb ik mijn twijfels over mijn zadel. Het is al tig keer bekeken door deskundigen en het ligt volgens iedereen die er verstand van heeft voortreffelijk. Kan niet beter. Zeggen ze allemaal. Maar toch… iedere keer als ik ermee aan kom, heb ik een boos paard. Dat ging tot nu toe altijd over, als ik er eenmaal op zat. Maar de laatste tijd is hij de eerste rondjes ook niet blij. En dat is dan helaas nog voor ik heb aangesingeld, dus soms best tricky.
Ik heb het al een paar keer besproken met mijn zadelpasser. We hebben twee andere singels geprobeerd. Het scheelde iets. Ik besprak mijn twijfels met stalgenoot/masseur. Die zei zeer terecht dat ik de eerste ben om iedereen erop te wijzen dat je moet luisteren naar je paard. En wat doe ik zelf…?

Als blikken konden doden…

Ze had natuurlijk helemaal gelijk. Er is geen paard dat zo duidelijk is als DD. Echt, je kunt met hem een tweede kamer debat op niveau voeren. Mondeling, want hij praat bij alles terug als een Siamese kat. Maar ook door zijn blik. Je hoeft er bij hem niet naar te raden wat er in zijn hoofd omgaat. Je bent echt een sufferd als je dat niet begrijpt.
Ik heb al eens eerder aangegeven hoe ik denk over zadels passen. Ik haat het. Je moet in een paar minuten voelen wat goed is. Dat is bij mij eigenlijk nooit meteen van ‘goh, wat zit dat fijn’. Ik weet dat het me de eerste tijd pijn in mijn lijf gaat bezorgen, omdat alles eraan moet wennen. En het gaat om veel geld. Nou heb ik het zeer getroffen met mijn zadelpasser, die niet is gebonden aan een merk en als het echt niet werkt blijft meezoeken naar oplossingen. Om kort te gaan, ik heb haar een bericht gestuurd met lood in mijn schoenen. Ze reageerde meteen. Aangezien mijn huidige zadel gewoon echt goed past en het toch niet is wat hij fijn vindt, dacht ze dat we naar iets onconventioneels moeten zoeken. En ze had wel wat ideeën…

Een nieuw concept

Op een ochtend waarop de rest van NL wit was, maar hier gelukkig niets lag, kwam er een lading zadels uit een busje. Daar gingen we weer. Ik zal jullie alle details besparen. Maar ik kan wel melden dat DD zijn woordje meesprak. Ikzelf zat wonder boven wonder meteen heerlijk op de Fairfax. Maar meneer was duidelijk: NEE.
Ik ben zelf nooit zo’n vooroploper bij nieuwe concepten. Laat de rest van de wereld dat eerst maar eens uitproberen of het op de langere termijn echt goed is. Maar ik heb kennelijk een vooruitstrevend paard. Want bij het totaal nieuwe ontwerp van het flexizadel Baloun gingen de oortjes erop en liep hij ineens niet meer als een bronstige haas op vrijersvoeten. Het eerste type zat mij echt helemaal niet. Het tweede, iets diepere was al wat beter te verteren, maar het paszadel was me helaas wel te groot. Ik heb ook nog de lastige combinatie van weinig kont en lange benen.
Hoe ik me voelde maakte de bonte reus niet zo uit. Hij koos. Ik luisterde. Dus er is eentje op de goede maat besteld. Nog een slagje meer op mijn lichaam aangepast, verzekert de zadelpasser. We gaan het afwachten. Nog zes weken in de zenuwen. Alle tijd om een tweede hypotheek af te sluiten…

Vandaag op het mooie Texel de eerste passessie met Baloun Flexisaddles gedaan. Met in de hoofdrol een heel groot knap paard met een enorme duidelijke eigen mening over wat hij wel en niet fijn vindt. 
Het zadelconcept van Baloun is met vlag en wimpel geslaagd met een blij, fijn bewegend en minder ondeugend paard als resultaat.
Dank Tessa voor je feedback en je open mind om dit te proberen. We gaan een mooi zadel voor je laten maken!

Paardrijden

Sinterklaas is ook een paardenman

Geplaatst op door

Ik rijd de diagonaal op om een wissel te maken. DD geeft teveel gas, dus ik houd hem met twee handen iets aan, om terug te komen in tempo. Want als hij voorwaarts stormt, loopt hij van het achterbeen af en wordt het zweefmoment korter. Het is dan alsof hij over een drempeltje valt en daardoor dus eerder zijn voeten aan de grond moet zetten, om niet op zijn neus te vallen. Voor een wissel heb je zweefmoment nodig, want dat ‘om’ kan alleen in de lucht. Terug dus. Maar het is druk in de bak, ik ben wat afgeleid en de ‘ho’ komt wat ongelukkig door. Ik merk dat het niet helemaal lekker gaat en de galop voelt daarna vreemd. Als ik hem terugzet in draf wordt het duidelijk: kreupel.

Beteuterd

Wat er op zo’n moment door je heen gaat als paardenmens is lastig uit te leggen. Bezorgdheid, teleurstelling, ‘help, hij heeft zichzelf aangetikt’,  ‘oh nee, hij zal toch niet iets ernstigs hebben’, stik, ik was net zo lekker bezig en wou nog de pirouetten doornemen… Even rustig stappen dan maar en nogmaals oppikken, want misschien was het slechts een kleine mispas. Maar nee, hij is en blijft onregelmatig.

Ik stap er snel af en sta ernaast met een beteuterd gezicht. Even kijken of ik iets aan zijn benen zie. DD heeft nogal stevige stampers. Zijn benen zijn vies, want hij kwam vers uit de wei, maar mooi koel en strak. Terwijl ik erlangs voel, tilt hij braaf zijn voeten op. En dan zie ik het: de buitenste tak van zijn linker ijzer staat zo krom als een springveer van een paralympische hardloper. Hij heeft met zijn achterhoef op het randje van zijn voorijzer getrapt.

Het volgende probleem dient zich aan

Gelukkig heeft onze onmisbare hoefsmid Ton de volgende dag een gaatje in zijn drukke schema en zit het ijzer er in no time weer keurig onder. Probleem opgelost. Pfew. Was alles maar zo simpel te verhelpen. Ik zit met nog een ander probleem: mijn zadel. Daar is iets mee. Of mijn paard verandert ineens van model, dat kan natuurlijk ook. Maar het ligt niet lekker meer. Te laag op de schoft. Die had DD bijna niet. Hij is altijd een soort ronde ton geweest. Al een tijdje worstel ik met het feit dat hij, vooral in galop, niet genoeg omhoog komt voor. Natuurlijk komt dat ook omdat hij het verder ondertreden met die enorme lange achterbenen lastig vindt. Het is nogal een hefboom, zo’n been. Maar hij is zo werkwillig en bereidwillig, dat ik al wat langer eraan twijfel of dat nou het enige beletsel is. Toevallig voelde ik laatst de ruimte in de kamer, tussen zijn rug en het zadel. Die is verdacht klein. Het is niet denkbeeldig dat de bovenkant van een wervel het leer raakt als hij zich opbolt. Hoe lang dat al zo is? Tja. Ik controleer dat niet dagelijks. De zadelpasser komt twee keer per jaar langs en is in het najaar nog geweest.

Tijden veranderen

Ik ben nog van het tijdperk dat je een zadel kocht uit het rek van de ruitersportzaak, waarbij je hooguit controleerde of je er zelf wel lekker op zat. Hoe het mogelijk is, is me nu een raadsel, maar met zo’n zadel heb ik toch echt internationaal leuk meegedaan. Tijden veranderen en wat dit betreft is dat maar goed ook. Helaas paste mijn geliefde KN niet op dit paard. En de Euroriding die daarna voor Socrates kwam ook niet. Voor DD was een Kent & Master de beste optie, ook wegens de verwisselbare boom, waar we vier keer dankbaar gebruik van hebben gemaakt. Ikzelf vind het niet heel erg lekker zitten, maar we redden ons ermee. Tot nu dan, althans.

Met de wetenschap in het achterhoofd dat er misschien iets niet goed zit, rijd je toch niet zo lekker. Na ruggespraak met mijn zadelmaker heb ik de onderpad van Socrates even erbij gepakt. Dat was echter geen succes. Ik heb het echt een paar keer geprobeerd, maar daar werd DD niet vrolijk van. Hij is nogal duidelijk, als iets hem niet zint. Als blikken konden doden, had ik hier nu niet gezeten.

Wensenlijstje voor Sinterklaas

Het wachten is nu op mijn zadelmaker, die toevallig eind deze maand in de buurt is. En dan? Ik vrees het ergste. Andere zadels passen zit bij mij in de categorie naar de tandarts gaan of je auto een grote beurt laten geven: het valt meestal niet mee of doet op zijn minst ergens pijn (meestal in je portemonnee). Ik ben heel braaf geweest, dus mijn hoop is gevestigd op sinterklaas. Da ’s tenslotte ook een paardenman, die het belang van een goed zadel vast begrijpt…

ps. Het debat met Job Cohen was hartstikke leuk. Je kunt het terugkijken via Texel Kijken en Luisteren. Tweede hoogtepunt deze week was het uitkomen van het nieuwe boek van collega Afke. En ik sta erin… Ik bloos ervan! Maar als je dus nog wat zoekt voor sinterklaas….

 

De singeltest

Geplaatst op door
Zo, ik heb weer een hechtingloos hoofd. Dus ik kon weer door met het singelexperiment.

Eén van de ergste dingen om te doen vind ik een nieuw zadel uitzoeken. Alles wat anders zit dan wat je bent gewend, voelt vervelend. Tenminste, bij mij wel. Zadel erop, zadel eraf en dan in een paar minuten voelen of het goed is….ik kan het niet.

Voor Socrates heb ik ooit een peperduur Albionzadel op maat laten maken. Hij heeft een hele scherpe rug met een hoge schoft. Zelfs toen hij op zijn top zat qua training en een gespierd balletje was, had hij zo’n rug. Vandaar dat ik ook altijd zo’n sedologic pad bij hem gebruik. Ik zie wel dat dit zadel hem geweldig past, maar ik vind het zelf niet prettig. Het heeft een hele diepe zit, waar ik me niet zo fijn in voel.

Ronde ton

Dutch heb ik ooit beleerd met het oude Euroriding zadel van Socrates. Dat hadden we zo goed mogelijk laten aanpassen. Ik vond het een heerlijk ding. Maar voor hem was het juist niet ideaal. DD is een enorme ronde ton. Vooral in de beginjaren had hij helemaal geen schoft. Omdat wel duidelijk was dat ons olifantje nog meer zou uitgroeien tot een echte olifant en het financieel niet haalbaar was daar ieder jaar een nieuw zadel voor aan te laten meten, kwamen we op een exemplaar met een verwisselbare boom van Kent & Master. Niet het mooiste zadel om te zien en om op te zitten voor mij ook niet ideaal. Maar ik red het ermee. We zijn inmiddels aan boom drie of vier, ik ben de tel kwijt.

Slofteugels

Het zadel wordt ieder half jaar gecontroleerd en het ligt geweldig. Zadelmakers, osteopaten en rugspecialisten zijn het er allemaal over eens dat als ze een zadel speciaal voor hem moeten ontwerpen, het dit exemplaar zou worden. Het weegt ook weinig. En toch… DD reageert altijd als ik het op zijn rug leg. Hij heeft een luizenleventje, met vrienden en vriendinnen in de wei. We rijden dressuur en ook veel buiten. Ik ben niet van de slofteugels en mijn sporen ben ik altijd kwijt, dus zo zwaar is het allemaal niet. Als ik naar de wei loop, komt hij blij aangehopst. Het hoofdstel grist hij bijna uit mijn handen. Dus ik heb niet de indruk dat het aversie tegen werk is.

Anatomisch

Niet het zadel dus, zou het dan de singel zijn? Daarmee is wel iets aan de hand bij hem. Ik ben dol op innovaties, dus toen de berichten over de superontdekking van Fairfax binnensijpelden, stond ik vooraan. Een singel die de druk beter zou verdelen, het klonk logisch. Ik zag paarden van leerlingen ineens veel beter lopen met zo’n ding, dus ik wilde ‘m proberen… DD ging nog net niet kreupel, maar het scheelde niet veel. En ook bij een andere variant met zo’n drukcirkel in het midden ging het mis. Het heet anatomisch, maar dan niet de anatomie van een olifant zeker. Dus ik kwam uit bij een Prolite, die alleen wat dunner was bij de ellebogen. Maar na een paar weken kreeg hij een kale streep op zijn huid, langs de achterkant van de singel… Een andere leren singel gaf hetzelfde resultaat, waarna ik me maar weer wendde tot de simpele neopreen rechte variant.

Bont

Omdat hij narrig in zijn touw bijt bij het opzadelen, ben ik er nog steeds van overtuigd dat er iets mis is. Dus besloot mijn zadelmaakster een bundel singels in te laden en in de meest natte periode naar Texel te komen. Onze bak kan veel hebben, maar zelfs daar stonden plassen in. Ik vond dat ik het niet kon maken om die gloednieuwe singels vies te maken, maar zij vond van wel. Dus ik reed braaf met de ene en na een onderbreking om medische redenen met alle andere singels. Ook zij was tot de conclusie gekomen dat de vreemde vorm van zijn borstbeen geen drukcirkels verdroeg. Zij dacht zelf dat een zachte bontsingel van Lemieux de beste optie was. Ik twijfelde. Hij liet mij er iets teveel op los. Ik wil wel graag verbinding. Eén ding was duidelijk, alle leren exemplaren werden het niet. Die lijken niet goed te blijven zitten, de gespen trekken naar voren. Mijn favoriet is een kunststof exemplaar van Kavalkade met

memoryfoam, extra lang, zodat de gespen bijna op het zadelblad liggen en met elastiek. Maar ik denk dat ik dat bontexemplaar voor goed fatsoen ook moet kopen. Het ding was zwart, maar DD heeft een witte vlek onder zijn buik….kan je het je voorstellen hoe die er nu uit ziet?

Roze

Ik heb gelijk maar even een nieuwe regendeken 0 gram besteld, want degene die ik heb is te dik, hij zweette zich rot. Het is nog best warm, maar ik wil hem wel graag droog houden. Een roze met een halve hals. (Jaja, op mijn hoofd gevallen). Past mooi bij zijn roze springschoenen. Want het is een olifant, maar wel met een lief hartje.

Koop mijn boeken, want ik ben nu zo’n beetje failliet…