Tag archieven: wolven

Houd je mond

Geplaatst op door

Het wordt in dit land steeds ingewikkelder. Als je zelf dun bent mag je geen mening ventileren over (te) dikke ruiters, want dan valt het hele internet over je heen. Als je op een plek woont waar geen wolven voorkomen, mag je niks zeggen over de toenemende overlast voor paardenhouders aan de overkant, want wat weet jij er nou van. Slaan we niet een beetje door met z’n allen?

Onlangs kregen mijn manege-instructeur-vriendinnetjes een overduidelijk veel te zwaarlijvige klant op hun terrein. Had telefonisch een rit geboekt, dus dan kan het gebeuren dat je niet iedere keer de hele riedel met al je voorwaarden afsteekt. Het ging hierbij niet om een toerist die, niet gehinderd door enige rijkunstige achtergrond, ineens bedacht dat het leuk zou zijn om een keer op een paard te zitten. De persoon in kwestie kwam volledig in outfit en bezwoer dat hij aan de overkant regelmatig reed. Je krijgt in dat vak tegenwoordig een deskundig oog voor gewicht en dit was geen twijfelgevalletje. Dus werd de persoon correct, maar wel gedecideerd verteld dat er een gewichtslimiet van 90 kilo wordt gehanteerd ter bescherming van de paarden.

Er loopt geen bloed uit

Je kunt zelf wel ongeveer invullen wat er vervolgens gebeurde. Ik ben verbijsterd dat het überhaupt zo ver komt. De wens om te willen paardrijden begrijp ik volledig. Ik ben zelf momenteel behoorlijk geestelijk instabiel en af en toe niet te genieten omdat ik niet onbezorgd kan rijden, door de aanhoudende vage blessure van DD. Maar als je zoveel weegt, dan snap je toch zelf ook wel dat het niet erg paardvriendelijk is om minstens een uur op die rug te willen zitten? Houd op met die eeuwige discussie dat een te zware goed meezittende ruiter minder erg is dan een dunne hotseklots. Het is allebei niet goed. Gewicht is gewicht en dat heeft een effect. De rug van een groot paard is niet automatisch berekend op meer gewicht en datzelfde geldt voor andere rassen. Ben je te fors en wil je toch zo graag iets met paarden? Ga longeren, vrijheidsdressuur doen of mennen. Van mij hoef je niet af te vallen en dat is ook niet altijd een eenvoudige, noch blijvende oplossing. Maar ga er gewoon niet opzitten.

Het is zoals met alle paardenwelzijndingen: paarden schreeuwen niet en als er niet meteen zichtbaar bloed uit loopt, dan doen we het lekker tóch, ook al weten we diep vanbinnen heus wel dat het eigenlijk niet goed is. Je kunt hier van alles bij invullen. Slofteugels, gebruik van bandages…ga zo maar door.

Een bijtende hond is voorpaginanieuws

Waar volgens mij alle paardenmensen het wel over eens zijn is dat het oprukken van de wolven in Nederland geen goede ontwikkeling is. Er is een reden voor dat we die beesten meer dan een eeuw geleden eruit hebben gejaagd. Ons land is gewoon te klein voor zo’n roofdier. We zijn inmiddels met z’n achttien miljoenen hè. Er wordt ook altijd schande van gesproken als kinderen worden gebeten door honden. En dan halen we zulke potentiële gevaren 2.0 met gejuich binnen? Voor de biodiversiteit? Het gevolg is dat er op steeds meer plaatsen landschap ontsierende heiningen verschijnen die ook nog eens een beroep doen op het toch al te krappe stroomnet. Waar een beetje slimme wolf al snel een weg over- of onderdoor vindt, waardoor zijn prooi helemaal als een rat in de val zit. Over ratten moeten we het dan ook nog eens hebben, maar eerst dit even.

De risico’s zijn enorm

Ik vind het onbegrijpelijk dat we eerst -terecht- door een bepaalde groep erop zijn gewezen dat de natuurlijke behoefte van paarden onbeperkt eten en bewegen is, dus dat we ze permanent buiten moeten zetten. Zeker voor veulens is dit belangrijk. Dus zijn we eindelijk zover dat iedereen daar schoorvoetend naartoe beweegt, krijgen we te horen dat we paarden moeten beschermen tegen wolven. De enige manier om dat echt adequaat te doen is ze weer binnenhalen. Schiet mij maar lek. Of liever niet, doe dat nou met die wolven. We mogen op steeds meer plekken niet komen. Ruiters gaan niet meer op buitenrit. Niet uit angst om opgegeten te worden, wat inderdaad niet zo’n vaart loopt, maar omdat paarden een instinctieve angst voor wolven hebben. Dus als ze ze ruiken of zien -en hun zintuigen zijn vele malen scherper dan die van ons- dan gaan ze er vandoor, met alle risico’s van dien.

 

Onze paarden staan ontspannen buiten. Voordat je denkt: hé, goed idee, wij moeten allemaal naar een Waddeneiland, moet je weten dat ‘druktebeleving’ hier momenteel óók iets is waar je beter niet over kunt beginnen. Dus ik houd vanaf nu mijn mond weer. Een weekje of zo….

Siberisch koud van wereldproblemen

Geplaatst op door

Ineens was het vijftien graden kouder. Een Siberische dag, waar ik eerlijk gezegd niet op had gerekend. Ja, ze hadden in het weerbericht wel gezegd dat het onder nul werd, maar dat geldt meestal niet voor de Waddeneilanden.

Zeeklimaat hé, dus als ze in Winterswijk schaatsen, bergen wij net de strandstoelen op. Maar het weer is al een tijdje in de war en zo keek ik dus ’s ochtends vroeg verbouwereerd naar een wit bevroren weiland. Om me meteen lichte zorgen te maken over de waterleiding. Gelukkig had ik de dag ervoor de winterdekens al opgedaan, wegens de schrale oostenwind. Op stal bleek alles in orde, het water liep nog. Het was koud, maar wel prachtig buiten. Nauwelijks wind, spectaculaire lucht. Het leek wel een kerstkaart. Snel opzadelen voor een ritje dus maar.

Bonte bom

Het was deze week eigenlijk tijd voor de zes weken-controle, maar de kliniek belde of het een week later kon in verband met drukte. Tot die tijd moet ik het huidige regime (stappen en een beetje simpel draven) volhouden. Dat doe ik braaf, maar valt me niet mee in de bak, zeker niet met die kou. Bonte reus verandert dan namelijk in bonte bom. Hij wordt zo scherp als een snaar. Normaal laat ik hem dan even een kwartiertje galopperen tot hij weer bij zinnen is. Maar ja, dat mag nu dus niet. Dat betekent tactisch managen. Draven, helemaal als dat ‘simpel’ moet blijven, houdt hij met gemak uren vol. Daar koelt hij niet erg van af mentaal. Sterker nog, daar wordt hij juist vrolijker van. Ik moet dan alle zeilen bijzetten en met op de juiste moment stappen proberen hem op aarde te houden. De nekriem is menigmaal mijn redding geweest en helemaal geen galop is niet gelukt.

IJskoude vingers

Buiten met een vriendje blijft hij veel rustiger. Dan heeft hij genoeg te zien. En met dat ijzige weer is de bodem in het bos meestal wat langer goed te doen. De waterdichte regenrijbroek (geweldige uitvinding!) ziet er misschien niet al te flatteus uit, maar is ook in dit soort omstandigheden lekker warm. En, niet onbelangrijk, geeft ook goed grip. Ik heb ook van die speciale winterrijbroeken, maar die zitten nogal glad vind ik. Ook niet erg fraai, maar wel warm zijn mijn Rambo laarzen. Jassen heb ik in allerlei soorten. Het enige wat maar niet wil lukken is een paar echt goede winterhandschoenen… Warm, maar met grip. En dan niet stuk in drie weken. Fleece is waardeloos, daar waait alles dwars doorheen. Ik heb al allerlei soms best dure merken geprobeerd, niks was perfect. Dus als nog iemand rijk wil worden met een gat in de markt… Ik bedoel, we laten mensen ruimtewandelingen maken om ingewikkelde technische reparaties aan een spacecenter uit te voeren, waar het ook niet echt lekker is qua temperatuur. Dan is een paar warme maar flexibele handschoenen met grip toch een eitje, zou je zeggen? Ik weet dat er verwarmde exemplaren bestaan, ooit zelfs gehad. Maar dat vreet batterijen. En ik vond ze nog steeds te dik.

Ik zit op een trampoline

Wat ook nog een dingetje was, was het zadel. DD is nogal duidelijk als hem iets niet bevalt. De laatste keer dat de zadelmaker er was, was hij net geblesseerd en mocht ik er niet op. Ze heeft wel even gekeken en wil er een kleinere boom in zetten. Maar ja, dan moet ik er op om te testen of dat hem goed zit. Ik merkte afgelopen week al dat hem iets niet bevalt aan het zadel. Hij keek als een augurk als ik ermee aan kwam. Voor vertrek van het koude ritje kreeg ik van hem overduidelijk te horen dat hij niet blij was. Uit nood maar een pad eronder gedaan, wat eigenlijk niet mag bij het flexibele type zadel dat ik heb. Dat vond hij fijn. Ik alleen niet zo. Hij wordt er nog twee centimeter hoger van. En hij gooit toch al hoog op, maar hiermee word ik helemaal iedere stap gelanceerd.

Afschieten…?

Nog effe terug naar die wolven van vorige week. Er was iemand die dacht dat ik suggereerde dat ze dan maar afgeschoten moesten worden. Lezen blijft moeilijk, merk ik wel vaker. Dat stond er toch echt niet. Waar die persoon wel gelijk in had, was dat ik geen oplossing aandroeg. Nou wist ik niet dat het verhelpen van wereldproblemen op mijn to-do lijst stond, maar ik doe dat graag hoor. Kom maar op. Wat die wolven betreft: vangen. Het zijn kuddedieren, dus zorg dat ze als familie bij elkaar blijven. Zet ze uit op plekken ver weg, waar echt nog sprake is van ongerepte natuur. Siberië of zo. Laat me wel even weten welke handschoenen je daarbij hebt gebruikt, want als je daar geen kouwe vingers had, zijn ze vast ook tegen een Texelse winter bestand.

 

Regen en wolven

Geplaatst op door

De regen klettert tegen de ruiten, de wind giert over het terrein. Helaas uit het oosten, wat voor ons de verkeerde hoek is. Alles op dit eiland is ingesteld op westenwind, die normaal gesproken waait en ook vaak stevig. Goeie tip als je ooit eens moet meedoen aan een dropping op Texel en je telefoon wordt afgepakt. Het is eenvoudig om uit te vinden waar het westen is. Je hoeft alleen maar te kijken naar alle bomen, die allemaal schuin zijn afgesleten aan de westkant. Of de schapenboeten. Voor niet-Texelaars: de karakteristieke halve schuren, die met de platte kant naar het oosten staan, zodat schapen erachter kunnen schuilen tegen de wind. En om meteen nog maar iets uit de wereld te helpen: ze heten weliswaar schapenboeten, maar dat is niet omdat die beesten erin worden gestopt. Schapen zijn uitstekend bestand tegen het weer en staan buiten. Beetje luwte vinden ze wel fijn. Die boeten werden van oudsher gebruikt om hooi of gereedschap op het land op te slaan, zodat je daar niet steeds mee hoefde te slepen.

Mijn paarden doen niet aan paardenwelzijn…

Ik ben erg van paardenwelzijn en probeer dat uit alle macht te promoten. Je weet wel: nagenoeg onbeperkt ruwvoer, sociaal contact en vrije beweging. Mijn paarden zelf zijn echter wat minder van dat paardenwelzijn. Ze staan in dit weer bij elkaar met een hoge rug voor de ingang van de wei, zelfs met hun dure waterdichte regendekken op. Zodra ze enige beweging zien voor het raam of bij de deur, gaat er een luid gejoel op en word ik door tien ogen telekinetisch naar ze toe gedirigeerd. Oftewel: haal ons binnen. Paardenwelzijn? Ze vinden er met dit weer echt geen zak aan buiten. Er is nog gras hoor. En ze staan bij elkaar, dus er valt wat te spelen. Ze hebben twee flinke aaneenschakelde stukken weiland, dus behoorlijk de ruimte. Maar nee, ze staan voor de draad. En ze willen naar binnen. Ik moet van huis naar mijn kantoor over het erf, dan zien ze me. Ik ben hardvochtig doorgelopen zonder ze aan te kijken, met de gedachte ‘het is goed voor jullie, het is goed voor jullie’. Vijf woedende koppies was het resultaat. DD stampvoette zelfs. Ik heb geen kinderen, maar genoeg kleutergedrag om me heen.

Helaas geen schuilstal

Na nog een uurtje, waarin het alleen maar harder ging plenzen en waaien, ging ik overstag. Hadden we een schuilplek gehad in de wei, dan was het waarschijnlijk anders geweest. Ik ben daar, jaren geleden, eens voor bij de gemeente geweest. Er was een prachtig boek uitgekomen met aanbevelingen hoe gemeenten konden omgaan met de bouw van schuilstallen. Het dilemma is namelijk dat aan de ene kant paardenwelzijn vereist dat ze liefst onbeperkt buiten staan en dat kan met een vrij toegankelijke schuilplek. Inloophokjes en -hutjes geeft echter verrommeling van het landschap, dus dat willen gemeenten niet. En er was ook nog gedoe over of het een bouwwerk was en dus bouwvlak nodig was. Van dat logistieke gezeur, waar we in dit land goed in zijn. Vaak met reden, maar het doorkruist ook nuttige zaken voor bijvoorbeeld paardenwelzijn.

Nederlandse nepnatuur

Inmiddels is aan dat onbeperkt buiten lopen aan de overkant het niet te onderschatten drama genaamd wolf bijgekomen. Dat hebben we hier op Texel nou weer niet (om jullie jaloers te maken: we hebben ook geen mollen). Hoe ik in die discussie sta? Simpel, ons land is te klein voor de wolf. Onze postzegeltjes aan natuur bieden hem niet genoeg. Het is gedoemd om gruwelijk mis te gaan voor beide partijen, wat in ogen van de mensen wiens dieren inmiddels zijn verscheurd al ruimschoots is gebeurd. Je kunt het die wolf op zich niet kwalijk nemen, die volgt gewoon zijn natuur. Je kunt het de ‘natuur’mensen die denken dat we terug kunnen naar iets wat we in dit land al na de Middeleeuwen niet meer zijn, op zich ook niet kwalijk nemen. Ik ben erg voor een vrije eigen mening, zelfs als ik die niet deel. Maar beleidsmakers hadden beter moeten weten, nu de teller ook al op 18 miljoen mensen staat. Het houdt een keer op hè, met die ruimte. We hebben hier alleen Nederlandse nepnatuur, daar past niet zo’n grote predator in. Je kunt op je klompen aanvoelen dat dit vervelend gaat aflopen voor mensen én voor wolven.

 

Maar goed, ik denk dat ik ook niet bij de gemeente hoef aan te kloppen voor een overkapping van mijn rijbaan, die ik met dit weer dolgraag zou willen hebben. Zelfs niet als ik beloof dat ik het hele dak vol zonnepanelen leg.