Tag archieven: stappen

Stappend humeur opkrikken

Geplaatst op door
De zomer gaat mij altijd veel te snel voorbij. Het is alweer juli. Lange lichte dagen zonder jas, heerlijk. Ik zit met DD op een tien dagen stap-regime. Dat klinkt saai, maar we genieten er stiekem allebei van. Ik zie het als een dagelijkse yogales voor hem. En een soort houding-en-zit bijscholing voor mezelf. Vooraf bedenk ik een complete choreografie, want ik rijd gewoon wel alle oefeningen in stap. Met extra lange lijnen tussendoor. Daarbij probeer ik nog zuiverder, rechter, losser te zitten dan normaal. Waar ik vooral op aan het letten ben, is wat mijn knieën doen.

Ik was ooit in Portugal voor een trainingsweek bij de beroemde Luis Valença. Het intrigeerde me altijd al, die Iberische paarden en hun klassieke africhting. Het werd een ontnuchterende toestand. Omdat ik al de nodige rij ervaring had, mocht ik op een paard dat alles beheerste, maar niet in de categorie klinisch dooie lespaarden viel. Dus ik stapte vol verwachting weg. Het eerste dat ik hoorde was: langzamer. En dat werd nog een miljoen keer herhaald. Wij zijn met onze warmbloeden zo gewend om naar voren te rijden. Maar die veel kleinere, vierkant gebouwde barokke powerhouses jaag je daarmee meteen uit hun evenwicht. Dat doen we met onze paarden eigenlijk ook vaak, maar omdat die veel langer van lijn zijn, lijken ze minder over de drempel te vallen.

Strakke knietjes

Het grote probleem dat ik echter had, was dat de handrem erop zat. Ik snapte er niets van. Als ik iets ben, is het zacht in mijn teugelvoering, misschien vaak zelfs te zacht. Toch liep hij niet echt door. Waar kwam dat vandaan? In Nederland was er waarschijnlijk een lange zweep bijgehaald. In Portugal doen ze dat anders. Mijn hele houding werd nageplozen. Waar je best even voor moet slikken, als ervaren dressuurruiter, want dat is op zich een tamelijk vernederende ervaring. De bovenkant was allemaal goed. Ik zat recht, zonder strakke schouders, met een correcte teugelvoering. Maar toen de onderkant. Ze gebruiken daar uit traditie lange dunne berkentakken als zweep. Niet om te slaan, wat niet eens kan want dan breken ze, maar meer als aanwijsstok. Ik werd ermee in mijn bovenbeen geprikt. En bewoog geen centimeter. Dat leek mij goed, maar kwam me op allemaal afkeurende Portugese bijgeluiden te staan. Veel te strak!

Met muntjes ertussen

Wat bleek: de rijkunst die ze daar beoefenen heeft van oudsher een link met stierenvechten. De ruiters die zich daarvoor in de arena wagen, hebben hun handen vrij om een speer mee te bedienen. Ze sturen en remmen die paarden met hun knieën. En die paarden zijn zo gevoelig dat een beetje aanknijpen al ‘ho’ betekent. Nou dacht ik altijd dat ik een mooie, stabiele, meegaande zit had, maar kennelijk gebruik ik toch enigszins mijn bovenbenen voor de balans. Ter verdediging kan ik aanvoeren dat ik in mijn jeugd ben opgeleid in een springwereld, waar het aanknijpen van je knieën een overlevingsstrategie was, die werd gestimuleerd door met muntstukken tussen knie en zadel wedstrijdjes te houden, wie ze het langste daar kon houden. Kennelijk ben ik dat nooit meer helemaal kwijtgeraakt. Eenmaal met mijn knieën los, liep de Iberische pocketrocket als een zonnetje. Zo simpel was het dus.

Tijd om het af te leren

Later thuis heb ik hier nog vaak aan teruggedacht. Ik had het er ooit over met een wetenschapper, die aangaf dat de plek waar je als ruiter knijpt met je benen overeen komt met waar de benen van een hengst zitten die een merrie dekt. En het is wel handig als die daarbij niet wegloopt. Zijn theorie was dat alle paarden, dus ook de mannelijke, een erfelijk aangeboren neiging hebben om stil te staan als op die plek druk wordt uitgeoefend, ongeacht of dat door een paard of een mens gebeurt. Ik heb daar nooit aanvullend bewijs over kunnen vinden, maar het klinkt niet onlogisch.

Terug naar mijn stapwerk met DD. Ik heb daarbij alle tijd om extra op mijn knieën te letten. En ja hoor, zodra een beweging lastiger wordt, zoals de extra lengtebuiging in travers of een appuyement, heb ik toch weer de neiging om minimaal één been aan te knijpen. Dat probeer ik mezelf nu af te leren. Ik heb ook alweer een proef-drafje gemaakt op beide handen en hij liep weer rad. Nou blijf ik verder braaf stappen tot onze check up, want ik wil hem graag goed houden.

Somberheid eruit stappen

Verder vind ik het één grote ongezellige puinhoop in Nederland en de rest van de wereld. Het stemt me droevig hoe ver de mensheid is afgezakt. Er lijkt geen ontkomen aan, overal word je geconfronteerd met hoe we tegenover elkaar staan. Ik heb er geen zin in, ook niet in een betoog over hoe dat allemaal komt en wiens schuld het is. Ik ga stappen, op een blij paard. Hopelijk krikt dat mijn humeur wat op.

Bonte vuurpijl

Geplaatst op door
Een week lang twintig tot dertig minuten alleen maar stappen op een zachte ondergrond, zei de dierenarts. Altijd lachen, zulke adviezen. Want ondanks dat ik het voer tot een handje per dag heb teruggebracht en mijn bonte reus de hele dag in de wei loopt met zijn vriendjes, was de eerste keer dat ik erop ging zitten na al een week niks doen een hachelijke onderneming. We gaan het jaar uit met een bonte vuurpijl….

Ik heb uit voorzorg altijd een riem om zijn nek. Die heeft me al voor menige snoekduik behoed. Ik was ooit bij de wereldberoemde eventer William Fox Pitt thuis in zuid Engeland, die overigens vlakbij de plek zit waar ik zelf ooit enkele jaren woonde. Hij reed al zijn paarden met zo’n neckstrap. Dat verbaasde me, want als er één weet hoe je boven moet blijven in absurde situaties, dan is hij het wel. Bovendien heeft hij benen van twee meter om om de buik te wikkelen. Maar hij legde geduldig uit dat ook hij uit balans kan raken en dat hij nooit aan de teugels wil hangen in zo’n geval. Als hij zich niet te groot voor zoiets voelt, wie ben ik dan. Dus thuis meteen een oude beugelriem opgezocht en ik moet zeggen: het bevalt me prima. Als een paard eens wat ritselig is, houd ik even met één hand die riem en de teugel vast. Het geeft zoveel zekerheid dat je ook veel doelbewuster blijft rijden.

Af als een rodeostier

Maar goed, ik moest dus stappen. Hahaha. Wij hebben alleen een buitenbak en het weer laat de laatste dagen te wensen over. Vanaf het moment dat ik ging zitten voelde ik het al. Die oren stonden iets teveel met de puntjes naar elkaar toe. Het was wachten op een aanleiding. Die heb ik nooit echt gezien, het zal wel een opvliegende duif of slechts de gedachte daaraan zijn geweest. Hij ging áf als een rodeostier, diagonaal door de bak. Ik verwachtte het echter, dus ik had de riem goed vast en mijn hakken laag. Omdat hij recht onder me bleef bij het bokken was bovenblijven niet het probleem. Hij maakte echter nogal wat snelheid (sorry dierenarts) dus ik had meer zorgen over het stoppen. Hij ging recht op de omheining af. Gelukkig zitten er weinig springgenen in. En de pretletter reageerde gelukkig op ‘ho’ en stopte aan het einde van de bak. Ik heb daarna de dertig minuten volgemaakt met een soort sprinkhaan. Het stukje ‘ontspanning en losgelassenheid’ van het skala is niet erg gelukt, maar met de passage-piaffe zit het wel goed. Hij was de hele tijd ready for take off. Serieus, zijn achterbenen raakten zijn buik.

Erica Terpstra doet bommetje

Ik zette een berichtje op facebook en kreeg allerlei adviezen. Onder andere aan de hand werken. Veel succes met een spierbonk van 1.80 die niets liever wil dan Erica Terpstra nadoen als ze bommetje doet. Het is zeker niet uit onwil hoor. Hij loopt zo ongeveer te gieren van de lach. En hij doet het ook op zo’n manier dat ik erom moet grinniken, met zijn olijke kop van hem. Het is alleen wel een beetje groot en veel paard voor zulke capriolen. En het mág niet. Hij moet stáppen.

Een ander advies was om het samen met een maatje te doen. Dat is een goed plan, want hij is sterk kudde-gericht. Maar dat leverde het volgende probleem op: waar vind ik een slachtoffer dat bereid is een half uur bij me te komen stappen…? Ik heb zelfs nog wel een paard in de aanbieding daarvoor, maar die is zelf net een drietraps Apolloraket, dus daar zet je ook niet zomaar even het buurmeisje op. Gelukkig waren een paar lieve meiden bereid zich op te offeren. Het bleek een gouden greep, want met vriend is DD een lammetje. Ik ben inmiddels een week verder en mag -Godzijdank- alweer 5 minuten draven. Dat haalt het ergste stoom van de ketel. Maar ik zal blij zijn als we weer voluit mogen. Begin januari nog één nacontrole. Ach, je kan beter nu een maand rustig aan doen, dan dom doorgaan en een jaar uit de roulatie zijn.

Nieuwe klanten zijn welkom

De kerst was onverwacht leuk, met een rondje lichtjesroute in Den Helder. Nu nog even oud en nieuw overleven. Ik heb een pesthekel aan vuurwerk. Meestal valt dat hier wel mee, afhankelijk van de toeristen in de omliggende verblijven. Gelukkig zijn dat ook vaak rustzoekers met dieren. Goede voornemens? Ik ben niet zo van één keer per jaar iets beloven. Ik kan er in het nieuwe jaar wel wat meer werk bij hebben, dus daar ga ik actief naar op zoek. Lessers, lezingen, workshops…meldt u zich maar. Niet te lang wachten, want vol = vol.

Ik wens al mijn trouwe volgens veel gezondheid en geluk in 2019. Geniet van elkaar en van de viervoeters in je omgeving. Ik las ergens: God created doctors to heal your body and horses to heal your soul. Ik zou daar honden en katten en zelfs kippen aan toe willen voegen. Maar dan moet je er wel even bij stilstaan om het te voelen. Dus als we ons toch iets gaan voornemen: neem meer tijd om gewoon even niets te doen bij je dier. Kijk, voel, ruik, aai.