Tag archieven: Paardenkamp
Verdriet en verliefd…
Verdriet en blijdschap, het ligt allemaal zo dicht bij elkaar. De meesten van jullie lezen dit op zaterdag (zie ik aan de statistieken) en dat betekent dat ik speaker bij de Dag van het Oudere Paard van de Paardenkamp in Soest ben. Een evenement waar ik altijd heel erg blij van word. Zoveel deskundigen die gratis en voor niks hun kennis delen, waar je alles aan kan vragen en dat allemaal in het teken van een mooier en beter leven voor paarden. Daar wil je toch bij zijn? Het verzet mijn zinnen van het verdriet dat ik voel om mijn bonte vriend…
Trouwe lezers hebben meegekregen dat DD onlangs een rare struikelactie had in galop door hoog gras. De diepe scheur in zijn voet wees erop dat hij ergens hard op had getrapt. Hij was meteen flink kreupel. Dat trok enigszins weg in de dagen erna, maar over was het zeker niet. Deze week was mijn trouwe en zeer ervaren hoefsmid er. Hij denkt dat DD zichzelf heeft ‘gevangen’, dus met zijn achterhoef zijn voorhoef hard heeft geraakt. De plek ziet er goed uit, maar het heeft nog wel een tweede gevolg gehad. Hij heeft zijn pees beschadigd door de mispas…
Het duurt even voor de zwelling opkomt
Bij acuut peesletsel zie je dat vaak niet meteen. Het duurt even voor alle stofjes die het lichaam als reactie aanmaakt op de plek zijn. DD heeft eerder linksvoor zijn checkligament beschadigd bij een gekke schrikactie, waarbij een man half achter een boom in combinatie met een opvliegende eend was betrokken. Nu is het dus rechtsvoor en het ziet er net zo uit, al moeten we de scan nog afwachten.
Geduld, geduld…
Rust, rustige beweging, rust… Bijna alles kan erdoor genezen. Alleen duurt het weer enorm lang. Zeker drie maanden. Hij staat gewoon blij te wezen in de wei, het doet hem in zijn dagelijkse leven geen pijn. Ik kan hem knuffelen, poetsen, zelfs met hem stappen. Dus waarom dan toch zo verdrietig? Beetje egoïstisch om te zeggen dat het me om meer dan alleen stap gaat, dat ik wil rijden. Maar er zit de ongeruste gedachte achter dat ik bezig wil blijven, om ons allebei fit te houden.
We moeten blijven oefenen
Het is gewoon een feit, we worden er allebei niet jonger op. Use it or lose it, luidt een gezegde. Nou is paardrijden, als je het al zo lang doet als ik, wel net zoiets als fietsen, denk ik. Maar je rij-fitheid en je handigheid in het zadel houd je alleen in stand met rijden. Datzelfde geldt ook voor DD. Hij heeft zijn kramperigheid en die houden we bij door veel te oefenen. Ik til elke ochtend zijn benen op en de dressuuroefeningen zorgen ervoor dat hij coördinatie houdt. Ik ben erg bang dat dat achteruit gaat als we minder kunnen doen. Maar is het feit dat hij die mispas maakte niet al een aanwijzing dat zijn coördinatie sowieso achteruit gaat? Of was het gewoon domme pech? Zeg het maar. Genoeg voor mij om een nachtje wakker te liggen…
Smoorverliefd…
Gelukkig heb ik nog een paard op stal waar ik op kan klimmen en rijd ik af en toe een superfijn beestje voor een zwangere leerling. Daar komt misschien nog een jonkie bij, want ik ben met mijn buurmeisje op paardenjacht geweest. Dat is een drama op zich, want tjongejonge wat zijn er toch een hoop oneerlijke mensen en paarden die beter af zouden zijn op de eeuwige jachtvelden. Maar goed, ze gaat dit weekend eentje voor de tweede keer proberen en als dat net zo leuk lijkt als de eerste keer goed laten keuren. Dat zegt ook niet alles, maar wel genoeg om de eerste ellende voor te zijn. En gaat het door, dan wil buurvrouw best helpen om hem wat meer wegwijs te maken, want eerlijk gezegd was ik zelf behoorlijk verliefd nadat hij me met zijn grote bruine kijkers aankeek. Ik heb het goed verborgen, want het gaat niet om mijn paard. Ze moet zelf eentje uitkiezen waar ze voor valt. Dus daarom is het ook goed dat ik er niet bij ben als ze nogmaals gaat rijden. Ach, wat de bedoeling is, gebeurt. Dus als deze adonis met zijn mooie koppie is voorbestemd om naar Texel te verhuizen, dan merken we dat vanzelf. In de tussentijd ga ik op mijn handen zitten.
Waar was ik…?
Ik dacht, er gaat wel iemand iets zeggen of mailen. ‘Waar is je verhaal’ of zoiets. Twee weken niets, zonder afbericht. Maar nee. Niet dat ik daardoor in de put raak hoor. Jullie worden overladen met berichtjes, verhaaltjes, dingetjes om te lezen. Ik snap het wel.
Waar ik was? Gewoon hier. Maar het was (en is) even heel erg druk. Dat heeft me voorheen nooit weerhouden, maar ik had ook even niet echt inspiratie voor een vlammend betoog. Ik probeer ervoor te waken om steeds zure stukjes te maken. Er is genoeg om over te zeiken, maar we praten onszelf toch al over van alles het graf in. Daar zijn wij Nederlanders goed in. Ik heb in Amerika gemerkt hoe anders de sfeer kan zijn als je dat niet doet. Het heeft meer nut om een beetje aardig te zijn. We hoeven het niet te negeren als er wat speelt, maar ik wil er wel graag een draai aan geven waardoor er een uitweg de goeie kant op is. Anders wordt het helemaal zo uitzichtloos. Dat de lente nog ver te zoeken is helpt momenteel niet echt mee. Ik zit gewoon te bibberen in een wintertrui. Alle paarden hebben een dek op en staan te mopperen in de regen, omdat we nog steeds geen gras hebben om ze in te zetten. Er ligt mest op het land, maar het groeit niet.
Een loze kreet
Druk hebben is helemaal niet erg, als je iets doet wat je leuk vindt. En dat doe ik. Ik ben namelijk intensief bezig met de Dag van het Oudere Paard op 17 juni aanstaande. Insiders weten dat ik betrokken ben bij De Paardenkamp in Soest. Een prachtige, vreedzame plek waar 120 bejaarde paarden een geweldig leven hebben. Waar door nauwe samenwerking met topdeskundigen op gebied van voeding, hoef- en gebitsverzorging en veterinaire zaken enorm veel kennis is over wat nou paardenwelzijn ècht is, behalve een loze kreet en een containerbegrip. Daar kun je het in de dagelijkse praktijk zien. Dat kan elke dag, maar op 17 juni zijn al die deskundigen daar om lezingen en workshops te geven. Dé kans om op een leuke manier kennis op te doen en al je vragen te stellen.
Kom, kom, kom
Hartstikke leuk dus, maar één dierenarts of wetenschapper te spreken krijgen voor afspraken, input voor een stukje op de website, laat staan het maken van een foto of een kort filmpje is al een dingetje. Ik heb er zo’n 25 op mijn lijstje staan. Ik zeg dit met een lach hoor, want het zijn stuk voor stuk topmensen, die hartstikke druk zijn om paarden te redden of een beter leven te geven. Maar dit fietst door mijn ‘normale’ werk met lesgeven en deadlines heen. Overigens raad ik jullie aan om even op de website www.dagvanhetouderepaard.nl te kijken. Het is een hartstikke leuk uitje, met klas-, stal- of verenigingsgenoten. Er zijn niet veel plekken waar je zoveel deskundigen bij elkaar kunt horen en spreken. Je steunt er nog een goed doel mee ook! En als je niet kan: je kan voor een klein bedrag gewoon donateur worden. Of een toegangskaartje als kadootje voor een kennis kopen.
Wat een eng nekkie
Ik ontkom er niet aan om toch een klein beetje te zeuren. We hadden namelijk het jaarlijkse Texelweekend hier, de eerste buitenwedstrijd met honderden starts, waar ik onder andere als jury actief was. Mijn schrijfster, toevallig een dierenarts, vroeg peinzend of er iets is veranderd in de hedendaagse fokkerij, wat zij had gemist. Ze zag allemaal paarden in de Z ring met hele enge halsaanzetten. Niet gelijkmatig qua bespiering, maar iel vlakbij het hoofd. Dat waren dan ook vaak de paarden die met een doorgeslagen stang en strakke stangteugel werden voorgesteld. Het blijft lastig als die combinaties toch scoren, terwijl er overduidelijk rijkunstig iets niet klopt, de rug wordt vastgehouden en de hals erop staat zonder correcte welving. Vaak met ook nog flink achteroverhangende ruiters. De correcte houding (rechtop) is ooit ingevoerd met een reden. Die zijn we een beetje kwijt, zo lijkt het. Ik wilde zeggen dat over de rug rijden kennelijk ook geen mode meer is, maar dan doe ik de ruiters tekort die dat overduidelijk wel deden of althans probeerden, want die waren er gelukkig ook.
Nog nooit in de wind gereden
Verder waren de weergoden ons bijzonder goed gezind en was het een feest om veel bekenden terug te zien. Ik ben ervan overtuigd dat paarden het ook leuk vinden, zo met z’n allen in de buitenlucht. Een paar vinden het té leuk, wat hier en daar wel wat witte neusjes bij de baasjes veroorzaakte. Er zijn baasjes bij waarvan je je afvraagt of ze het wel leuk vinden wat ze doen. Zoveel spanning bij een mens is echt niet gezond. Voor wie dat uitte in vervelend gedrag tegen omstanders of viervoeters, hoop ik dat ze even bij zichzelf te raden gaan. Had jij echt een leuk weekend en wat heeft je paard hiervan geleerd…? En als je alleen maar in een steriele binnenbak op een Agterbergbodem rijdt, mopperend als ook maar iemand een geluidje maakt, hoe kun je dan verwachten dat jouw paard zich als een dociele sukkel gedraagt als ie buiten op het gras bij windkracht 5 tussen honderd vrolijke soortgenoten moet rondhuppelen tussen een paar witte hekjes van slechts 20 centimeter hoogte…?
Juichberichten
Ik heb me prima vermaakt, weer een beetje die ouderwetse ‘we-gaan-op-concours-sfeer’ en ik was trots op mijn leerlingen. Na afloop stond social media vol met juichberichten, waarin allemaal mooie resultaten werden gememoreerd en iedereen zo ongeveer tot en met de leverancier van de invlechtelastiekjes werd bedankt, behalve…. Nou ja, jullie kunnen het goedmaken. Kom op 17 juni allemaal naar Soest. Daar heb je er nog wat aan ook.
Op weg naar de ruimte
Zal ik één korte broek meenemen of toch twee…? Er ligt een instructieboek klaar voor de achterblijvers. Ik ben me geestelijk aan het voorbereiden op een tocht van tien uur in een vliegende bus, waar je verkreukeld uit komt met een hoofd dat volledig in de war is van alle tijdzones en een lijf dat moet wennen aan 20 graden meer.
Iemand vroeg me van de week of dat nog wel kon, vliegen. Of ik geen vliegschaamte had. Hey, wij hebben geen kinderen hè. De milieuwinst daarvan is van die mate dat ik ongestoord de rest van mijn leven in een dikke diesel mag rondrijden, voor zolang die brandstof nog verkrijgbaar is dan. Verder eet ik geen vlees. Gewoon omdat ik er niet tegen kan -ik drink ook geen melk-, maar toch. Dus nee, ik stap zonder bezwaard gevoel in dat toestel.
De zomertijd komt eraan
In de aanloop naar ons vertrek gebeurde er ineens van alles op werkgebied. Wekenlang is het tamelijk rustig, ineens zit ik weer in een soort stroomversnelling van zaken die nog wel effe af moeten voor ik ga. Ik ga maar twee weken weg. Uiteraard wil ik tot die tijd gewoon mijn paard rijden en tijd hebben voor mijn leerlingen. Voor hen ga ik altijd tot het uiterste, dat zit gewoon in me. Dus probeer ik iedereen die om de week rijdt nog van dienst te zijn, met als gevolg dat de dag ineens niet lang genoeg lijkt. Gelukkig is het al wel langer licht. Wat ook fijn is: als ik terugkom is het hier net omgeswitcht naar zomertijd. Ik heb daar normaal best last van. Maar nu heb ik dan toch een giga jetlack, dus dat gaat er in één moeite bij.
Drie strings en twee hemdjes
Dat inpakken valt wel mee bij mij. Ik ben gewend om uit een motorkoffer te leven, dus ik kan echt met een heel klein tasje toe. En ik heb al verkering, dus ik hoef geen enorme hoeveelheid jurken of schoenen mee. Bovendien is Amerika redelijk geciviliseerd, dus als ik iets mis koop ik het daar wel. Ik ga naar mijn droombestemming NASA, dus daar moet toch op z’n minst een petje van mee terug. Voor een anti-vakantieganger ben ik toch best al in veel landen geweest, deels voor werk. Maar Amerika is daar niet één van, dus ik ben erg benieuwd.
Vriendinnenuitje
Eén van die werkdingen heeft te maken met oudere paarden. Zoals velen van jullie weten ben ik betrokken bij De Paardenkamp in Soest. Een werkelijk fantastische plek, waar de zorg voor pensionado’s van 20 plus wordt gecombineerd met het opbouwen van kennis op allerlei gebied over paarden. Echte deskundigheid, ik houd daarvan. Een plek waar iedereen welkom is om te kijken of gewoon als je vragen hebt over paardenwelzijn. Als je er nog nooit bent geweest moet je echt eens gaan. Op 17 juni is er weer Dag van het Oudere Paard, met een ongelooflijke hoeveelheid topmensen hun kennis delen. Het gebeurt niet vaak dat je zoveel deskundigen bij elkaar treft. Gaan! Desnoods samen met je vriendinnen, de rijvereniging of je familie.
Een tegengeluid
In samenwerking met MyCompass.horse komt er een online competitie voor oudere paarden. Dit moet je niet zien als een traditionele wedstrijd. Het gaat erom dat je een inkijkje geeft hoe jij zorgt en omgaat met je ouder wordende paard. Paardenwelzijn in de praktijk en dan met de bedoeling dat we van elkaar leren, ideeën opdoen. Toewerken naar een toekomstperspectief waarin paarden een rol spelen op een manier, zodat we niet constant in de verdediging hoeven tegen Henk en Ingrid, die zijn opgestookt door clubs die vinden dat paarden alleen maar zonder onze inmenging in kuddes in de wei mogen staan, al dan niet belaagd door wolven, want dat is beter voor ze. Binnenkort meer over deze competitie, waarbij ik één van de juryleden ben, niet omkoopbaar uiteraard. Mits ik heelhuids terugkom en niet per ongeluk in een raket naar het spacestation wordt afgeschoten…
(Hoewel, ze hebben daar ook wifi, dus ik sluit niets uit.)