Tag archieven: kerst

Rechtrichten is uit de mode

Geplaatst op door

Het weer is toepasselijk voor de kerst: ijselijk koude oostenwind. Guur en donker. Zelfs onze paarden zijn blij als ze rond half vijf in de schemering naar binnen morgen, de watjes.

Hoewel de grote mannen zich wel warm houden. Het is zo leuk om te zien. Ze spelen en spelen. Vast een teken dat DD zich fysiek een stuk beter voelt dan vorig jaar om deze tijd, toen zijn rug opspeelde. Hij brengt nu halve dagen op zijn achterbenen door, passagerend en steigerend rond zijn maat. Fijn voor mij, want ik kan mezelf niet zo erg motiveren met deze snijdende kou. Ik weet wel dat het meevalt als ik er eenmaal opzit, maar om dat als een half Michelin mannetje te doen… nadeel van al dat spelen was trouwens wel dat hij zijn winterdeken half sloopte. Tja, meer dan tien jaar oude Ierse degelijkheid heeft ook z’n houdbaarheid. Dezelfde nieuw besteld, maar ja, kerst. Hij staat dus nu met een geïmproviseerde stapel staldekens onder een regendek, waarvan ik hoop dat t blijft liggen. En heel blijft, want het is echt het laatste wat ik heb.

Haastklussen

Het was een soort race tegen de klok om voor de kerst alles af te krijgen. Er kwam nog een vertaling tussendoor. Interessant boek over de geschiedenis van het lang en laag rijden, dat wel op wat teentjes in de paardenwereld gaat staan, vrees ik. Niet mij afmaken, ik heb de originele tekst niet bedacht. Er lagen nog wat dingen die af moesten, alle lessers wilden nog wel even voor de jaarwisseling, die dit keer ook wat onhandig in de week valt, ik ging nog jureren en tot overmaat van feestvreugde landden er ineens nog wat online proeven in mijn inbox. Ik was al vergeten dat we dat deden. Maar goed, ook nog even naar eer en geweten gedaan.

Zo scheef als een hoedje

Wat me daarbij zeer opviel was iets dat me ook al dwars zit na de laatste paar keer jureren in het wild: rechtrichten is uit de mode. Zelfs op hoger niveau zie ik paarden die wendingen uitzeilen of invallen en dan de AC lijn als een soort scheve krab afleggen. Meestal is het de buiging naar rechts die te wensen overlaat, maar soms zie je eentje die dat andersom heeft. Of zelfs naar beide kanten. En dan vraag ik me altijd af: hebben die mensen geen instructeur die daar wat van zegt? Hoe wil je nou een pirouette, appuyement of een wissel rijden als je paard daar in galop zo’n beetje in travers op af gaat? Als je in draf een volte maakt en de achterbenen dweilen naar buiten weg? Of hij overbuigt zijn nek en de kont komt naar binnen? Dat voel je toch? Iemand ziet dat toch? Dat is op B L niveau al iets om aan te geven, maar hoger kom je er helemaal niet mee weg. Althans niet bij mij.

Misrekening

Het bleek overigens echt kerst. Hoewel alle websites aangaven dat het hier hooguit min 1 zou worden, deed de gevoelstemperatuur mijn optimisme de das om en was vanmorgen de waterleiding op stal toch bevroren. Slechte inschatting van mij, maar daar doe je niks aan als het eenmaal mis is. Afwachten dus of er nog schade is. Ik heb de noodgevallen klusjesman onder speed dial. Gelukkig staat er vandaag een lekker zonnetje op de stal. Inmiddels is alles ontdooit en ik hoor en zie nog nergens iets spuiten of druppelen, dus ik houd hoop.

Ik besef me net dat dit de laatste is van het jaar. Ik heb nauwelijks verzaakt, dus minstens vijftig weekberichten gemaakt. Hopelijk doe ik jullie er een plezier mee. Of zet ik jullie soms even aan het denken. Met frisse moed op naar 2026…

Leven is een gedoetje

Geplaatst op door

Ik houd normaal al niet zo van terugblikken, maar bij de afsluiting van dit jaar wil ik helemaal niet meer terugkijken. Al een paar jaar valt me op dat ik niet meer zo goed kan huilen bij pijn of verdrietige dingen. Alsof ik ben opgedroogd, murw geworden. De laatste weken bewezen dat er toch nog wat vocht in mij zit.

Ik vrees dat de kerstperiode voor mij voor altijd een bijsmaak heeft gekregen. Partner plaatste met zijn collega veteranen op kerstavond lichtjes op de geallieerde graven. Ze hadden er een ontroerend mooie ceremonie van gemaakt, maar ik had daar uiteraard mijn eigen verdriet bij. Ook bij de zwerfkeien die over het hele eiland de crash-plekken van geallieerde vliegtuigen aangeven werd een lampje geplaatst. We zijn eerste kerstdag in de schemering een rondje geweest. Ik vond het indrukwekkend.

Ik haat administratie (en schoonmaken)

Terwijl de storm alweer om het huis giert en het slechte nieuws over de wereld en de nattigheid de kerstliedjes verdringen, ga ik op halve kracht op de jaarwisseling af. Ik geef nog een paar lessen en moet nog een rapportje nakijken. Eigenlijk moet ik de kilometer administratie doen, maar dát vind ik toch een pokke-klus. Juist daarom houd ik het normaal goed bij. Alleen heb ik dit keer iets stoms gedaan met het excel sheet, dus ik heb alleen nog het tweede kwartaal, de rest moet over.

Water, water, water

Qua rijden valt het momenteel ook niet echt mee. Het bos staat onder water. Mijn reus heeft gelukkig geen bezwaar tegen natte benen, maar om nou de hele weg door dertig centimeter water te ploeteren is niet echt leuk. Ik vraag me af wat voor schade hierdoor ontstaat aan de ruiterpaden. Het lijkt me dat door het gewicht van al dat water alles ontzettend inklinkt. Noodgedwongen gaan we veel langs de weg, waar de bermen eveneens niet overhouden. Ik heb alleen een buitenbak en die kan veel water hebben, maar zelfs daar staan af en toe plassen in. Ik ben best fanatiek, maar daar met storm en regen oefeningen doen wordt niemand blij van. Ik heb een abonnement op de binnenmanege, tien minuten traileren hier vandaan. Dat kost echter best veel tijd: trailer pakken, paard klaarmaken, inladen, heenweg, rijden, afzadelen, terugweg, alles weer opruimen. Je bent zo een halve dag verder.

Nieuwe martelmethode…?

Het meeste gedoe is misschien nog wel zijn staart. DD heeft een enorme dikke lange. Hij komt uit het land met een grijze modderige brij aan slierten. Als je het optilt, weegt het als lood. Moet voor hem toch ook een naar gevoel zijn. Ik hang ‘m in een emmer water en pas na drie á vier keer verschonen, waarbij iedere keer een dikke laag zand eruit komt, is het weer enigszins een staart. Een zware klus en met nog meer nattigheid en modder tot gevolg, wat je ergens kwijt moet. Gisteren had ik haast en ben ik zo opgestapt. Hij heeft de hele weg als een opstijgende raket gelopen. Ook een manier om de achterhand te laten zakken…

Thermobroek ligt nog in de kast

Om er toch wat luchtigheid in te houden gaan we proberen het jaar op een leuke manier af te sluiten, met een bezoekje aan de Thellwell expositie in de Hollandsche manege. Ik moet altijd grinniken om de tekeningetjes van de dikke stoute Shetlandponies. En een beetje lachen kan ik wel gebruiken. De post bracht nog een verrassing, in de vorm van een superlief kerstkado van een trouwe Engelse vriendin. De ultieme winter-rijhandschoenen. Aangezien die Engelsen experts zijn op gebied van slecht weer kleding, heb ik er hoge verwachtingen van. Uitproberen te paard laat nog even op zich wachten, aangezien de temperaturen van dien aard zijn dat het gras groeit. Het enige voordeel bij alle weer-nadelen, koud hebben we het niet.

Trouwe lezers

Ik heb afgelopen jaar mijn best gedaan om jullie wekelijks te vermaken met mijn stukjes. Soms fluiten ze er zo uit, soms is schrijven een ambacht wat met enig geploeter gepaard gaat. Er gaat tijd in zitten, maar dat heb ik er voor over. Ik dank mijn lezers, de trouwe wekelijkse en de incidentele. Ik hoop jullie een glimlach te bezorgen of aan het denken te zetten. Jullie lieve berichten van steun hebben me afgelopen tijd echt geholpen.

 

Ik ga 2024 zonder verwachtingen, vooruitzichten of voornemens in. Gewoon leven is soms best al een gedoetje.

 

Digitaal venijn

Geplaatst op door
Logos, pathos en ethos. Onbedoeld raakte ik zijdelings betrokken bij een Facebookfittie. Eens te meer werd het me duidelijk dat daar nooit een oplossing voor komt, omdat de deelnemers op totaal verschillende golflengten zitten. Ken uw klassiekers, in dit geval Aristoteles (voor het geval je nog triviant gaat spelen). Je kan nog zo redelijk redeneren en logische argumenten aanvoeren, als iemand ‘toch is het zo’ vanuit emotie zegt, ben je echt uitgeluld.

Wat was er aan de hand? Jaarlijks zetten twee mannen geheel uit eigen beweging met kerst kaarsjes op oorlogsgraven op een van onze begraafplaatsen. Ze zijn niet piep en om corona geen enkele kans te geven besloten ze er dit jaar vanaf te zien. Dat werd gemeld in de lokale krant. Goed lezen is een kunst, want het bericht werd opgevat als was er een coronaverbod. Het C-woord was genoeg om als een rode lap te werken en los ging de menigte. Gelukkig waren er lieve mensen die opstonden om alsnog de lichtjes te ontsteken. Een aantal kroop echter achter het toetsenbord om weer even lekker digitaal in de rondte te meppen. Wat een lafaards waren die initiatiefnemers dat ze het dit jaar niet deden…

Het lag aan de krant…

Het leverde een hoop gedoe en twee diep gekwetste mannen op, die al die jaren deze taak alleen hadden gedaan, waarbij ook nooit een van die dappere cyanide-typisten opdook om te helpen. Toen de lichtjes alsnog brandden werd dit eveneens gemeld in de krant, met een opmerking over de akelige reacties. Dat was natuurlijk ook niet gerooid. Dat er zo was gereageerd had de krant geheel aan zichzelf te wijten. Hadden ze maar niet zo’n summier stukje moeten schrijven… En by the way, het was niet persoonlijk bedoeld.

Het ligt altijd aan een ander

Als je iemand met naam en toenaam noemt, vind ik dat wel persoonlijk. En wat een krant ook schrijft, hoe jij reageert is je eigen verantwoordelijkheid. Je kan ook vragen stellen, in plaats van gelijk een conclusie te trekken en los te gaan. Of je kan zelf initiatief nemen als je het zo belangrijk vindt. Haha. Dat denk je maar. Te logisch. Te redelijk. Voor sommige mensen is het kennelijk niet mogelijk om sorry te zeggen of ook maar even na te gaan waar ze misschien zelf beter hadden kunnen nadenken. Nee, het lag toch echt aan de berichtgeving. Waar was media anders voor? Nou, kennelijk in hun geval om je eigen hoofd uit te schakelen. Of om goed te praten dat je anderen kwetst. Want hoe je het ook recht probeert te kletsen, er zijn twee mensen geraakt door onbezonnen uitlatingen.

Je eigen zaak en verantwoordelijkheid

Wat een ander, media of niet, ook zegt of doet, dat is nooit een excuus voor je eigen gedrag. Het is niet de schuld van een ander dat jij digitaal venijn de wereld in stuurt. Het kan zijn dat je ergens door wordt getriggerd, getergd, gekwetst of je aangevallen voelt. We leven gelukkig in een vrij land, waardoor je je mag uiten zoals je wilt. En dat is ook mooi en goed, want daardoor kan iedereen kennis nemen van verschillende kanten van een zaak. Maar hóe je dat doet is dus zowel je eigen zaak als je eigen verantwoordelijkheid. Het is prima om het niet overal over eens te zijn en je daarover te uiten. Maar dat kan ook zonder elkaar te beschadigen. Het is op social media aan de orde van de dag. Eerst schieten. Maar: with power comes great responsability. Woorden hebben power en kunnen verwonden.

Wat is de oplossing…?

Pathos en logos zitten op een totaal ander pad, dat wel eens kruist en dan dus botst, maar vrijwel nooit bij elkaar komt. Ethos golft daar tussendoor en krijgt de meelopers achter zich aan. Voor een oplossing hebben we vermoedelijk een nieuwe Aristoteles nodig. Hoewel de goede man ooit doodging aan een buikkwaal, dus misschien zat hij er zelf ook mee in zijn maag…