Tag archieven: griep

Conditietraining in de modder

Geplaatst op door
Hoe bouw je je door de griep grondig uitgeroeide conditie weer geleidelijk op? Door de 18 jaar oude kastanjehouten palen van je bak en weiland te vervangen… Oftewel, ik zit een weekje in het grondwerk. Echt heel fijn, als je net het uithoudingsvermogen van een zitzak hebt.

Als je een eigen stal hebt, hoort daar onderhoud bij. Niet helemaal mijn hobby, maar er stort links en rechts wel eens iets in. Paarden zijn niet bepaald subtiele kostgangers. En -sorry voor de mannen die ik nu beledig- niet alle kraandrijvers zijn even handig, als ze vanaf de andere kant van de sloot het maaiwerk voor SBB doen en daarbij wel eens een van onze weilandpalen meenemen.

Gehinderd door onze ongeoefendheid

Het stond al even in de planning, maar het komt eigenlijk nooit gelegen. Te droog, te nat, te weinig daglicht om een beetje door te kunnen werken of zo koud dat je na een paar uur onderkoelingsverschijnselen oploopt, terwijl je toch als een onhandige michelinpop voortbeweegt. Toevallig had onze vertrouwde palenzetoloog deze week tijd, dus even alles omgezet en het werkpak aan.
Wat me altijd weer tegenvalt is hoe weinig je doet op een dag. Hoewel partner en ik hard probeerden mee te werken, gehinderd door onze ongeoefendheid, kostte het meer dan een dag om de bak af te krijgen. En de wei moet dus nog. Wat niet hielp, was dat na een periode van veel droogte hogerhand had besloten om die zaak recht te trekken met twee dagen zondvloed… Wel prettig voor mijn lijf, dat in de regenpauze weer even kon bijkomen. Maar het schoot natuurlijk geen donder op.

Wasbordje in wording

Ik hoop dat we vandaag het land af krijgen, maar ik denk dat we nog een dag nodig hebben. Ondertussen staan de paarden in een geïmproviseerd afgerasterde wei. Want bij ons gaan ze naar buiten, altijd. Ze kwamen af en toe belangstellend kijken wat we aan het doen waren. Maar bij deze grootscheepse renovatie hoort de vervanging van alle stroomdraden. Dus op dag 1 moest de stroom eraf. En dat hebben ze meestal haarfijn in de gaten. Ik zit dus al een paar dagen met samengeknepen billen te kijken of ze er nog staan.
Enfin, als alles weer klaar is kunnen we er weer 18 jaar tegenaan en ik zie nu al mijn wasbordje weer komen, hoewel ik aan de andere kant nog steeds verwoede pogingen doe om een paar kilo aan te komen.

IJzers eraf

Kortom, het is dus tamelijk rustig aan deze kant. DD staat op rust en is van de ijzers af. Ik had Socrates voor de lol meegenomen naar de clubles. Dat was lachen. Ik rijd hem sowieso nog wel, maar alleen buiten. Hij sprong de trailer in en was in de manege zo opgewonden dat ik zijn voorbenen voorbij zijn neus zag vliegen. Na afloop kwam iemand vol ontzag vragen wat voor gaaf nieuw paard ik had.

Toch nog maar weer even optrainen, deze Olympische belofte van 20 jaar oud.

Oude dieren gaan dood…

Geplaatst op door
Even was ik bang dat het nieuwe jaar tragisch zou beginnen. Honden en paarden worden helaas niet zo oud als wij. En als je er zoveel in je omgeving hebt, is daar altijd wel eentje bij waarvan de teller op zijn eind loopt.

Je wilt het liefst dat ze hoogbejaard op een ochtend gewoon dood op hun plekje liggen, gestorven in hun slaap. Maar dat gebeurt bijna nooit. Er zit eigenlijk altijd een lastige periode voor, waarin jij uiteindelijk de knoop moet doorhakken. Ik kan dat beter dan mijn partner, die daar compleet van slag van raakt. Ik voel eigenlijk altijd wel aan wanneer het echt niet meer gaat. Al ga je grenzen soms wel wat oprekken. Hoe vaak je ook vol overtuiging zegt dat in huis plassen te ver gaat, sta ook ik gewoon te dweilen als het er op aan komt.

Het einde naderde

Op 2 januari werd onze kleinste Jack Russel Binkie 15 jaar. Even daarvoor had hij een nare rochel ontwikkeld die niets met hoesten en alles met zijn hart te maken had. Medicatie hielp een beetje. Hij kreeg echter een dikke oedeembuik en ging achteruit. Ik zag het somber in.
Omdat eten ook moeizamer ging en zijn nieren en lever het zwaar genoeg hadden, besloot ik de medicatie af te bouwen en dan zouden we wel zien. Vijftien is een mooie leeftijd voor een hond.

Oud hondje

Maar terwijl bij mij de tweede griepgolf genadeloos toesloeg, knapte Binkie steeds meer op. Hij ziet er wel uit als een echt oud hondje, met een mager ruggetje. Maar hij is behoorlijk levendig en vrolijk. Hij tippelt weer mee naar stal, eet keurig twee keer per dag een homp vers vlees en lijkt naar omstandigheden tevreden. Hij heeft geen pijn. Zijn buik is minder gezwollen en hij hoest ook niet meer. Tja, er zal geen vijf jaar bij komen, maar zolang hij het zo doet zie ik geen reden om de dierenarts te bellen dat het klaar is.
Het wordt dus (nog) geen somber verhaal. Nou ja, wel een beetje, want ik zelf ben weer aardig in de lappenmand. Was ik net een beetje bij na de kerst, sloeg wat het dan ook is weer in volle hevigheid toe. Zo erg dat ik echt niet op mijn benen kon staan. Mijn partner was terecht streng en vond dat ik nu even serieus gas terug moest nemen. Dat is voor mij ongelooflijk moeilijk. Wat raar toch dat ik me gestresst en schuldig voel als ik door de week een uurtje ga liggen in plaats van te werken. Wat is dat toch voor raar mechanisme in mij dat ik van mezelf geen gas terug mag nemen? Maar ik probeer dus uurtje werken – uurtje liggen, omdat ik echt te wankel ben. Ik heb vandaag voor het eerst in vijf dagen weer een kop koffie aangeraakt. Geloof me, dan ben ik echt ziek als ik dat laat staan.

Bonte tijdbom

Het is gek hoe snel je vergeet hoe beroerd je was, als het wat beter gaat. Dat is ook meteen mijn valkuil. Ik voel me alweer een hele piet. Vandaar dat ik na slechts één dag plat en daarna twee dagen halve kracht weer op een reuze frisse bonte bom klom. Maar hij houdt wel van zijn mammie, dus hij deed echt voorzichtig met me. Moest ook wel, want ik had puddingbenen. Nooit geweten dat ik zoveel spierpijn kon hebben, zonder een marathon te rennen. En op van die gekke plekken. Ooit wel eens spierpijn gehad aan de binnenkant van je oorschelp…?

Ziek

Geplaatst op door
Ik ben bijna nooit ziek. Gevolg van het buitenleven en de vele beesten die we hebben is dat je voortdurend met van alles in aanraking komt, waardoor je afweersysteem op hoog niveau getraind blijft.

Mijn partner heeft daar een andere uitleg voor, die te maken heeft met mijn gebrekkige huishoudelijke kwaliteiten. Zoals het nieuwe spreekwoord luidt: ieder nadeel heb z’n voordeel. Of was het andersom? Maar je kan een immuunsysteem als een ijzeren gordijn hebben, als er een virus voorbij komt dat je nog niet eerder hebt ontmoet, dan duurt het toch even voordat alles in stelling is gebracht. En dat is helaas lang genoeg om de overgang van eerste op tweede kerstdag in omarming van de WC pot door te brengen. Waarna je vervolgens 48 uur niets anders kunt verdragen dan slappe kopjes thee. En ik haat thee.
Toch al niet gezegend met veel spek was het behalve ongemakkelijk een behoorlijke aanslag op mijn lijf. Ik zag er gelijk uit als een vaatdoek, met vergelijkbare kleur, waardoor iedereen ook nog eens aardig bedoeld bezorgd vroeg of ik moe was. Waardoor je je nog beroerder voelt.

Slapen

Ziek of niet, de paarden moeten worden gedaan. En dat is maar beter ook, want door de gewone routine op te pakken knap je het snelste op. Gelukkig heb ik geweldige meiden op stal die meehielpen. En zorgde mijn partner dat in huis alles op rolletjes liep, waardoor ik toch een beetje kon uitzieken. Als ik me niet goed voel gaat mijn lijf in een soort lock down modus. Ik wil maar een ding: slapen. Ik kan echt 24 uur compleet out gaan. Daarna gaat het meestal wel weer. Je moet me ook niet proberen te voeren in zo’n fase. Slokje water en slapen.

Vuurwerk

Het weer was ook niet erg uitnodigend, maar ik heb met mijn slappe lijf nog een buitenritje achter een vriendinnetje aan gereden, met windkracht 7 en ijsregen. En de dag erna even in de bak toen de regen ietsje minder was. DD was fris en iets te lollig, wat er best indrukwekkend uitziet, maar met de rompstabiliteit van een dropveter niet zo prettig voelt. Gelukkig blijft het bij hem altijd bij wat stoer gedrag. Ik ga altijd zo snel mogelijk galopperen, dan ben je dat stoom het snelste kwijt. Maar dat kan pas als ik heb aangesingeld, dus die eerste paar rondjes zijn even tricky. Wat ook niet hielp was dat er al het nodige aan vuurwerk werd afgestoken op bungalowparken in de buurt. Ik begrijp daar helemaal niets van, maar ja, ik heb dan ook geen kinderen. Ik zou die van mij helemaal in elkaar timmeren als ze voor de toegestane tijd ook maar een sterretje afsteken. Ik heb überhaupt een pesthekel aan dat spul. Overlast voor anderen, stress bij dieren en dat voor een split seconde lol van een paar… En dan valt het hier op Texel nog mee. Van mij mag het verboden worden. Over vijftien jaar kijken we terug, stomverbaasd dat zoiets geldverslindends en levensgevaarlijks gewoon was toegestaan. Dan is het net zo outcast geworden als roken nu. Iets voor losers en sufferds.

Jumping Amsterdam

Ik dacht dat het niet erger kon met het weer, maar wel dus. Het is zelfs hier nat, nat, nat. Ik heb, geheel tegen mijn principes, al een paar keer de paarden met de middag binnen gehaald. Nadat ze hun reepje gras op hadden stonden ze met een hoge rug en smekende blikken bij de draad. Socrates weigerde vanmorgen pertinent om de wei in te gaan. Hij deed het gewoon niet, punt. Hij loopt nu tevreden een beetje op het erf gras te maaien, in de luwte van de schuur. De eerste grote baal kuil is geopend. Dat doe ik normaal pas als het gras op is, want eenmaal open begint het bederf, dus dan moeten we wel doorvoeren. Maar nu ze wat meer binnen staan is het fijner om kuil te voeren dan alleen hooi. Het ziet er prachtig uit en ruikt heerlijk kruidige, zoetig.
Ik ga me zelf ook voorzichtig weer aan wat eten wagen.
Januari belooft een leuke maand te worden. Ik ga een aantal clinics geven en ik verheug me op Jumping Amsterdam. Wie weet zie ik jullie daar. Tegen die tijd ben ik echt niet meer besmettelijk, dus kan ik jullie hartelijk gelukkig nieuwjaar wensen.