Tag archieven: social media

Het stemmetje in je hoofd

Geplaatst op door

Kennen jullie de filmpjes van Celeste Barber? Deze Australische maakt hilarische parodieën op idiote, zogenaamd perfecte internetmodellen. Ze heeft een grote schare volgers die haar werk bejubelen. De hoeveelheid doodongelukkige mensen die een onhaalbaar ideaal najaagt blijft echter onveranderd groot.

Sociale media verkoopt fantasie. Niet mijn kreet, maar wel eentje waar ik van harte mee instem. Het is trouwens niet iets van de laatste tijd hoor. In de Middeleeuwen was je als kunstschilder je leven niet zeker als je een al te realistisch portret maakte van de toevallig oerlelijke hoogwaardigheidsbekleder. Nu hebben we daar photoshop en handige filters voor.

Niemand is voortdurend leuk

Vaak zonder dat we het zelf in de gaten hebben, worden die perfect gemaakte beelden of verhalen toch iets waar we onszelf aan afmeten. Met allemaal ellende tot gevolg. Vrijwel niemand gaat iets naar buiten brengen dat onder de noemer saai of gewoontjes valt. Het is onze aard om iets te zoeken om mee te pronken -al dan niet verzonnen of opgeleukt- en we zijn tegenwoordig verslaafd aan duimpjes. Gevolg is een permanente onrust bij de rest, om die opgefokte, onhaalbaar hooggelegde lat toch ook te bereiken. Wat natuurlijk niet lukt. Waardoor we ons rot voelen. Zie je wel, ik ben niet goed genoeg. Een vicieuze cirkel naar beneden ligt op de loer, als een draaikolk in diep water.

Het stemmetje in je hoofd

Ik zie het ook in de paardenwereld. Filmpjes van perfect uitgevoerde oefeningen of mensen die prachtige dingen doen met paarden. De jarenlange training, het zweet, de mislukkingen…het lijkt op het internet niet te bestaan. Als je je eigen prestatie of misschien het uiterlijk van jezelf of je paard gaat afmeten aan al die perfectie, dan is de teleurstelling groot. Iemand kan honderd keer tegen je zeggen dat het onrealistisch is om te verwachten dat alle onderdelen van je proef vlekkeloos gaan. Dat een paard altijd foutloos reageert op al je aanwijzingen. Maar ergens in je achterhoofd zit dat ene filmpje en dat stemmetje dat je voorhoudt dat jij het niet goed doet.

Jezelf niet steeds onderuit trappen

Het gaat niet om perfectie. Het gaat om wat je doet, wat je voelt, hoe je iets beleeft. Niet het einddoel, maar de reis. Je houdt toch van je paard, je vond hem toch zo leuk? Houd je daaraan vast. Het is belangrijk om een doel te hebben. Bij alles. Maar dat doel moet wél realistisch en haalbaar zijn. Waar je die lat legt is voor iedereen verschillend. Maar áls je die steeds zo legt dat het toch niet lukt, gooi je jezelf in die draaikolk. Dan ben je elke keer opnieuw boos op jezelf. Neem je per dag iets voor. Iets wat kan, een kleine stap. Zodat je tevreden kan zijn en met een glimlach kan rondlopen. En soms kan die stap iets groter zijn, of bestaan uit meerdere stappen, want uitdagen mag best. Teleurstellingen horen erbij, maar voortdurend jezelf de put in helpen om te voldoen aan een fake beeld is momenteel de bron van veel kwaad.

Abonneren op deze blogs? Ga naar de contactpagina van deze website, scroll helemaal naar beneden en laat je email adres achter.

Vals beschuldigd

Geplaatst op door

Ik dacht dat ik er dit jaar aardig tussendoor zwijnde. Zelfs een proestende partner stak me niet aan. Tot ik vorige week binnen een minuut plotseling hevige keelpijn voelde opkomen. Ik werd wakker met twee pingpongballen in mijn keel, zo pijnlijk dat ik bijna niet kon slikken.

Amandelen weghalen was in mijn jeugd een gebruikelijke ingreep bij kinderen. Maar het blijkt een nogal regionaal ding. Ik ben op het platteland opgegroeid, waar dit veel minder werd gedaan. Kan ook komen omdat wij altijd buiten in de prut speelden en daardoor een flink ontwikkeld afweersysteem hadden. Ik roep dit al jaren tegen partner, als hij weer eens zijn wenkbrauwen optrekt wegens mijn bedenkelijke huishoudelijke kwaliteiten. Ik zorg er daarmee wel voor dat zijn immuniteit op peil blijft, probeer ik hem uit te leggen. En ik ben ervan overtuigd dat dit er ook voor zorgde dat ik na één dag lamlendigheid, waarin ik toch zelfs nog wat gewerkt heb, er de volgende dag al weer nagenoeg was. Snotverkouden, maar wel weer compleet aan de slag.

Ik hoest mijn longen eruit

Terwijl ik dit teruglees, vraag ik me af waarom ik toch altijd zo hard voor mezelf moet zijn. Waarom is ziek in mijn hoofd ‘not done’? Als je paard iets mankeert, laat je hem toch ook niet doorlopen? Waarom eis ik dat van mezelf dan wel? Al ben ik half dood, ik ga ’s ochtends de paarden voeren, buiten zetten en stallen uitmesten. En ik moet zeggen dat het meestal ook wel gaat, als ik eenmaal op gang ben. Maar of het gezond is, is vers twee. Dat bleek dus ook wel, nadat ik met mijn opspelende keel gewoon urenlang ging lesgeven. Zaterdagochtend kwam er ineens niet meer uit dan gefluister. ‘Heerlijk’, zei partner. Maar daar kwam hij snel van terug, want hij vraagt -overigens net als alle mannen die ik ken- om de haverklap ‘waar ligt dit, hoe ging dat’… Tja, ik probéérde wel antwoord te geven, maar je moest echt heel dicht bij me staan om dat te horen. Hoe lang zoiets duurt? Wel, na drie dagen was het nog niet meer dan gepiep, met als bijkomend nadeel dat mijn longen tegen die tijd al hoestend in stukjes naar buiten kwamen. Vooral ’s nachts.

Niet alles hoeft gedeeld

Ach, het zal wel weer overgaan. Leve de geluidssetjes, waardoor ik toch gewoon de rijbaan in kan. En het doel van interviews afnemen is dat je vooral de andere partij laat praten. Zo had ik een alleraardigst fluistergesprek met een leuke professor over waterkwaliteit. Het fijne van mijn vak ik dat ik zoveel leer van dit soort topmensen. Er is bijna elke week wel een onderwerp waarin ik me kan vastbijten. Het vormt mijn mening, waar ik vaak nog een tijdje op broed en die ik dan soms met jullie deel. Niet altijd, want niet alles hoeft de wereld in.

Eerst brullen, dan nadenken

In het kader van tot tien tellen voor je iets op social media slingert hadden we deze week weer een mooie. Of een tragische, eigenlijk. En nogal verontwaardigde post dat er een dood paard in een wei lag. De eigenaar, waarvan werd vermeld waar die woonde, was niet bereikbaar. Oh schande! Even later werd via een ander kanaal duidelijk dat het paard lag te slapen. Niets aan de hand dus. Okay, kan gebeuren. Beetje voorbarig om zo’n kabaal te maken zonder dat eerst te checken, maar je kan het ook uitleggen als fijn dat iemand zo zorgzaam is voor dieren. Wat ik alleen wel zou verwachten is een welgemeend openbaar excuus aan de eigenaar, die toch in eerste instantie als onachtzaam werd afgeschilderd. Dat bleef uit. Een grappig voorval? Ik vind van niet. Het staat voor de manier waarop we tegenwoordig met elkaar omgaan. Eerst aan de schandpaal.

We zijn dol op ophef

Valse beschuldigingen, klinkklare leugens, ze worden tegenwoordig zo in de openbaarheid over iemand geuit. Je ertegen verdedigen vestigt alleen maar meer aandacht op de zaak. En niemand leest echt goed, dus dan wordt er eerder gedacht dat waar rook is, ook vuur is. Je zou willen dat iemand eerst even navraagt hoe iets in elkaar zit, maar dat gebeurt niet. Eerst de rel en de ophef, veel leuker. Als dan later toch blijkt dat er echt niets van klopt, blijft het stil. Geen excuses, niet toegeven dat je fout zat. Iemand is geraakt, gekwetst of soms zelfs beschadigd. Terwijl de aanleiding aantoonbaar onwaar is. Niemand die de veroorzaker ter verantwoording roept. Welkom in de 21e eeuw.

Nou is roepen bij mij deze week al even helemaal niet aan de orde. Ik hoop wel dat het gepiep snel weer overgaat in normaler geluid, want er komt veel speaker-werk aan. Als dit zo blijft wordt het een rustige zomer…

Advies van Penny2006

Geplaatst op door

Internet, we kunnen niet meer zonder. Soms is het een zegen, als je snel even iets wilt opzoeken. Maar er zitten kanten aan die minder geslaagd zijn. En die zijn helaas niet meer weg te krijgen. Neem het feit dat iedereen achter een toetsenbord zich als expert kan voordoen en dat ook zo voelt. Dat je dierenartsadvies van Penny2006 krijgt en voor waar aanneemt…

Ik denk altijd dat dat soort dingen niet waar zijn. De werkelijkheid bewijst het tegendeel. En die is soms schokkend, zeker uit het oogpunt van paardenwelzijn. Iemand heeft een paard op leeftijd. Het dier mankeert wat, dus de eigenaar gaat ermee naar een kliniek. Daar krijgt ze te horen dat het paard behoorlijk wat onder de leden heeft, constant pijn heeft en dat behandeling, ook gezien de leeftijd, nogal uitzichtloos is. Ze krijgt het advies om hem verder lijden te besparen.

Hoe breng je de boodschap

Nou is het ontegenzeggelijk waar dat niet alle dierenartsen overlopen van empathisch gevoel. In het Engels noemen ze dat ‘bedside manners’. Ik heb wel eens aangeraden om bij grotere klinieken iemand speciaal in dienst te nemen om de vertaling te maken tussen het veterinaire en de ‘normale’ mens en om moeilijke boodschappen over te brengen. Maar goed, hoe de mededeling in dit specifieke geval is gebracht weet ik niet, want daar was ik niet bij. Wat ik wél weet is dat het niet is geland.

Second opinion

Er verschijnt een blaartrekkend verhaal op een paardenforum waarin de eigenaar aangeeft dat het paard nog hartstikke fit en vrolijk is, maar dat de kliniek hem niet wil behandelen aan een kleinigheidje wegens zijn leeftijd. Ze vraagt om advies, want het is toch te gek om dit levenslustige blije paard te laten inslapen. En een foto erbij van een paard met de oren naar voren. Vervolgens buitelt de halve paardenwereld over elkaar heen met adviezen van kruidenmiddeltjes tot vage therapeuten. Ik krijg op zo’n moment kortsluiting in mijn hoofd. Het enige advies dat hout zou snijden is dat je aanraadt om voor een second opinion naar een andere kliniek te gaan. En graag zo snel mogelijk.

‘Die van mij had dat óók….’

Als er een kans is om een paard te genezen, zal een arts dat doen. Of in ieder geval die optie meegeven. Doet hij of zij dat niet, dan is er meer aan de hand. We lezen zo’n bericht, maar we kennen het ware verhaal niet. Je weet niet wat de dierenarts in kwestie heeft gezegd, noch wat het paard mankeert. Dat kan je echt niet afleiden uit één foto met oortjes naar voren. En dan ga je allerlei adviezen geven, waardoor een paard dat misschien wel heel veel pijn heeft en elke dag lijdt nóg langer in die situatie blijft? Kruiden en therapieën kunnen hartstikke goed zijn, maar als aanvulling. Niet ter vervanging van een dierenartsbehandeling bij een ernstig probleem. En hoe denk jij te kunnen constateren vanuit je stoel achter een beeldscherm dat een paard niet lijdt? Al die reacties met ‘oh, dat had ik ook en toen gaf ik poedertje zusenzo en ging het over…’ Ga toch weg. Besef je wel wat je een paard hiermee mogelijk qua lijden aandoet?

Laat hem niet lijden

Het gekke is dat mensen aan de ene kant niet meer willen lezen om wijzer te worden, maar wel selectief sensatie lezen en zichzelf allemaal als expert beschouwen. Natuurlijk is het tegenwoordig best lastig om feit en fictie van elkaar te scheiden, maar kom op zeg. Als je paard iets mankeert, dan ga je naar de dierenarts. Als de uitkomst je niet bevalt kun je nog een andere dierenarts vragen of die het net zo ziet. Komt die tot dezelfde conclusie, dan is het vreselijk lastig om je emotie niet de overhand te laten krijgen, maar dat móet. Dát hoort bij je verantwoordelijkheid voor een levend dier. Je wilt toch niet dat die iedere dag een ellendig bestaan heeft omdat jij er niet tegen kunt om afscheid te nemen? Zoiets doet ontzettend pijn, maar daarvoor kun je nu mooi wél steun zoeken op social media.