Ik ben echt te naïef soms. Van de week hoorde ik weer een verhaal waarvan ik altijd denk dat het niet klopt. Maar het bleek echt zo. Ik ben verbijsterd over de manier waarop soms met paarden wordt omgegaan. Het gebrek aan kennis en het gemak waarmee wordt gedacht dat het dier zich maar moet aanpassen.
Wat is het geval: een vrouw -dat zijn het bijna altijd- heeft in haar jonge jaren pony gereden en daar goede herinneringen aan. Ze is inmiddels in de veertig, de kinderen gaan naar school en ze heeft kennelijk genoeg tijd en geld, dus het kriebelt weer. Hoe leuk het was wordt waarschijnlijk enigszins geromantiseerd, want herinneringen zijn niet altijd zulke goede weergaven van de werkelijke waarheid. Het plan om weer aan een paard te beginnen wordt steeds serieuzer. Tot zover niets mis mee. En je verwacht dan dat iemand zich daar goed in gaat verdiepen. Of even een tijdje bij een manege gaat rijden. Om weggezakte kennis en vaardigheden op te diepen, maar ook om te ervaren of je het nog steeds echt wel zo leuk vindt. Ik zei het al, ik ben naïef. Een paard is tegenwoordig iets dat je kennelijk lichtvaardig aanschaft, zonder bij deskundigen advies in te winnen. En er zijn altijd handelaren die daar gretig in mee gaan.
Och, we zetten er wel een schaap bij….
Goed, deze mevrouw gaat dus zonder al die voorbereiding op pad en koopt…een tweejarige hengst. Je leest het goed. Ze hebben thuis ruimte, dus het arme dier wordt ergens in een weitje gezet. Dat gezelschap van een soortgenoot een eerste vereiste is, is qua kennis helaas weggezakt of nooit doorgedrongen. Met een jonge hengst valt dat overigens ook niet mee. Voor je het weet spelen de hormonen op en klimt hij overal bovenop. In een week tijd is het weitje veranderd in een veld vol prut. Tja, oktober he, en in de top tien van natheid, als ik het KNMI mag geloven (wat ik de laatste tijd steeds minder doe, want de voorspellingen voor hier zitten er tegenwoordig zo ver naast dat ik niet eens meer kijk).
Les 1 hoe het niet moet
Je hebt een paard, dus je wilt er wat mee doen. Van de verzorging is het hoeven uitkrabben blijven hangen, dus dat gaat ze doen. Bij een tweejarige hengst die nog nooit in handen is geweest. Weet dat beest veel, die snapt er niets van. Voor een vluchtdier is één been optillen op commando al best een dingetje. Zijn veiligheid zit ‘m in het vermogen om hard weg te lopen als het spannend wordt. Gaat lastiger op drie benen. Dit is dus een oefening die je met veel rust, beleid en kennis van zaken moet aanleren. Maar nee, vroeger ging dat zo, dus mevrouw tilt met enige kracht het been op en als het paard het probeert weg te trekken, houdt ze het zo lang mogelijk vast. Hij is uiteraard sterker en rukt zich los, waarna ze hem in een hoek zet en even stevig aanpakt…
Paard heeft het gedaan
Zie hier, de eerste twee trauma’s. Wat heeft dit paard geleerd? Mensen zijn eng en onbetrouwbaar, een been optillen resulteert in een pak ransel. Als je pech hebt stond hij vast en heeft hij zich losgerukt. Dat is dan trauma drie, waarbij hij zichzelf heeft geleerd dat hij weg kan komen van het ‘enge’ door zich los te rukken. Dit paard heeft nu al enige geestelijke schade die voor altijd ergens in zijn achterhoofd (amigdala eigenlijk) blijft hangen. En ik ben bang dat daar nog meer bij gaat komen. Tot het punt dat ze tot de conclusie komt dat het een ‘gevaarlijk’ paard is, dat weg moet omdat zijn karakter niet deugt. Terwijl hij kennelijk van nature redelijk braaf is, want een tweejarige hengst die zich dit laat welgevallen zonder terug te meppen of anderszins in de tegenaanval te gaan is op zich al iets om je handen bij dicht te knijpen.
Alles voor het geld
Diep verdrietig kan ik van zoiets worden. Waarom niet even een boek lezen? Ik ben toevallig weer met een vertaling bezig, maar dit keer wel van een in mijn ogen nuttig verhaal over hoe je een paard iets leert. Je zou ook iemand kunnen vragen die er verstand van heeft? Het internet is niet altijd een goede raadgever, maar in dit geval denk ik bijna: beter dan niets. Hoe krijgen we mensen toch zover dat ze zich even goed oriënteren voordat ze gaan goochelen met een levend wezen? Je geeft je kind toch niet aan een groep bavianen mee? En zo’n handelaar deugt in mijn ogen ook niet, want die weet donders goed met wat voor levenslange ellende hij zo’n paard opzadelt. Geld is een grotere verslaving dan drugs.