Mijn vingers zijn zo stijf dat typen een opgave is. Ik stapte in een vliegtuig bij ruim 25 graden. Ik stapte uit en…bam. De temperatuur mag dan niet eens zo ver onder nul zijn, de harde oostenwind blaast overal dwars doorheen en maakt het Siberisch koud. Mijn lijf protesteert aan alle kanten, mijn rug is gesloopt van het gesleep met emmers water.
Het is me het wintertje wel. Ik kan me niet heugen wanneer de laatste keer was dat we het water in de stal er zo lang af hadden. Ik ben geen fan van het dragen van mutsen, maar het is nu één van de eerste dingen die ik opzet als ik me richting de buitendeur begeef. De hoeveelheid laagjes over elkaar zorgt ervoor dat ik me beweeg als Neil Armstrong na zijn one small step. Tja, in de wintermaanden worden paardenmensen er niet fraaier op.
De wei is verandert in een poollandschap
Weer of geen weer, onze paarden gaan er alle dagen uit. We hebben nog steeds reepjes vers gras, hoewel dat niet zoveel meer voorstelt. Vandaar dat we op het land bijvoeren. Ik heb DD nog nooit geschoren. Hij heeft van nature niet zo’n zware vacht. Best apart, gezien zijn Gelderse en Groninger achtergrond. Socrates, die veel hoger in het bloed stond, werd altijd een soort teddybeer. DD heeft een fijne nieuwe deken van Rambo met hals en 400 gram vulling. Verder speelt hij veel met zijn vriend Harry, dus hij houdt zichzelf ook warm. Gek genoeg verhaart DD als een gek, er komt iedere dag een Shetlandpony aan vacht af. Slechte timing!
Ik heb tot nu toe het pad naar de wei iedere dag genoeg sneeuw- en ijsvrij kunnen maken om ze er veilig uit te gooien. En in het land moeten ze het echt zelf uitzoeken. De watervoorziening in de wei is wel even een gedoetje, want de bakken bevriezen. Ik hak ze ’s ochtends open. DD is slim genoeg om zijn niet onaanzienlijke gewicht in de strijd te gooien, die trapt er zelf wel een gat in. Maar daarbij gooit hij ook vaak een bak om, waardoor de ijsschotsen inmiddels voor een poolcirkelgebied zorgen.
Even niet is niet erg
Hoewel ik nog een paar die-hard lesklanten heb, zijn er genoeg die zich verontschuldigen. Ik neem ze dat niet kwalijk. Ik heb sinds mijn terugkeer één buitenrit gereden met een soort iets te frisse stuiterbal, waar je door al die kleding nou net niet helemaal soepel op zit. En verder ben ik erg blij met onze all weather longeerbak. Wij paardenmensen hebben nogal neiging om onszelf dwars te zitten en mentaal de zweep erover te leggen als we niet rijden. Maar als ik iets heb geleerd in al die jaren is dat dat onzin is. Paarden vinden het ook niet leuk om tegen de snijdende wind in te moeten ploeteren. Zolang ze wel hun vrije beweging krijgen met vriendjes, kan het echt geen kwaad om iets beter weer af te wachten. Er komen heus wel weer mooie dagen, ga je dan maar een keertje extra rijden.
In Amerika was het onlangs Groundhog day. Ze halen zo’n beest uit zijn winterslaap en daarmee wordt dan voorspeld hoe lang de winter nog duurt. Nog zes weken, was het oordeel dit keer. Mijn hemel, tegen die tijd ben ik niet meer aanspreekbaar, vrees ik. Is het een leeftijdsdingetje dat koude me steeds zwaarder valt? Gelukkig beginnen de Olympische Spelen, een beetje afleiding onder een dekentje met warme thee.