Wegens ingewikkeld gedoe rond mijn website is ooit de mogelijkheid om je op mijn blogs te abonneren verdwenen. Inmiddels heb ik iemand gevonden die er veel verstand van heeft en hoera, het kan weer, als je je registreert onderaan de contactpagina van mijn website. Gratis en voor niks. Hoef je niks meer te missen, mocht ik even uit je social media bubbel zijn verdwenen. Ik heb gepolst of er uitgevers trek in hadden om een bundel uit te geven. Maar aangezien niemand meer een boek leest en dus ook niet koopt, gaat dat ‘m niet worden. Je moet het hiermee doen.
Als schrijver voel ik me een uitstervende dinosauriër. Het moet allemaal kort, snel, pakkend. Doet dat je ergens aan denken? De manier waarop we tegenwoordig omgaan met het opleiden van paarden en paardrijden in het algemeen? En zo kan ik nog wel een paar paralellen trekken. Het is de tijd waarin we leven. Het heeft geen enkele zin om daar tegenin te gaan. Verspilde energie. Evolutie beweegt vooruit.
Vind je het nog wel leuk….?
Is het daarom nutteloos om mee te gaan in de welzijnshype rond paardrijden? Zeker niet. We moeten misschien wel gaan wennen aan het idee dat de traditionele manier van paardensport bedrijven ten dode is opgeschreven. Dat wil niet zeggen dat we niet op andere wijzen ontzettend kunnen genieten van het samenspel met een paard. En dat is dan toch een soort ‘terug naar de basis’. Misschien geen slecht idee. Want als ik sommige wedstrijdruiters zie, vraag ik me serieus af of ze nog wel doorhebben dat ze ooit zijn begonnen met rijden omdat ze dat zo leuk vonden.
Omgaan met teleurstellingen
Ik kan me niet voorstellen dat je gaat paardrijden alleen voor het lintje en de glorie. Daarvoor is het een veel te ingewikkelde (en kostbare) sport, met veel meer verliezers en teleurstellingen dan in welke andere tak ook. Aan rondgaan in zo’n mooi pakkie gaat een zee van tijd met zweet, modder en tranen vooraf. Succes is niet het wedstrijdresultaat, maar de weg er naartoe. De band die je opbouwt met een paard, de lessen die je leert op die reis en waar je de rest van je hippische leven lol van hebt. Dit besef komt pas vele jaren later, als je ontdekt dat een dag na een overwinning de wekker gewoon weer vroeg gaat omdat je voor de paarden moet zorgen, de stallen nog net zo moeten worden uitgemest en, bij gebrek aan een passende uitdrukking op z’n Engels ‘the sun doesn’t shine out of your ass’.
Is dat wat je zou willen?
Succes kopen is deels mogelijk. Een kant en klaar paard, de duurste trainers en een batterij aan personeel om al het werk te doen. Het komt voor, maar het is niet lang houdbaar. En de lol gaat er ook meestal snel af als blijkt dat het toch lastig is om zonder gedegen basis, met dat zweet en die modder, echt te presteren. Het is gewoon een feit: als je iets wilt, moet je aan de bak. En dat is alleen vol te houden als het je passie is. Maar heb je wel helder wát je echt wilt?
Terug bij af
Geniet je van het samenspel met een paard? De verfijning van jouw kennis, waardoor je ze begrijpt en zij jou? Het is niet verkeerd om er af en toe bij stil te staan of je aan het rijden bent om je stalgenoten te imponeren of te voldoen aan verwachtingen die je denkt dat anderen van je hebben. Ik geef eerlijk toe dat ambitie mij nooit vreemd was. Waar talent of geld tekort schoot, probeerde ik dat met heel hard werken te compenseren. Socrates, met zijn hevige hooikoortsallergie, was de eerste die me terug bij af bracht. Ik had andere verwachtingen van ons carrièrepad toen ik eraan begon, maar ik heb tot zijn einde precies een jaar geleden intens van hem gehouden. Hoe heftig hij ook was, ik heb me nog nooit een moment ongerust gevoeld op zijn rug. Hij had een gouden karakter. En van de week legde ik iemand uit dat de ritjes nu met DD vooral therapeutisch zijn, om ervoor te zorgen dat zijn rug goed blijft. Niet ter verfijningen van de oefeningen uit een ZZproef, wat ik misschien eigenlijk in mijn achterhoofd zou willen. Ik dacht er later aan terug dat het misschien wel meer therapeutisch is voor mij. Want wat wil ik nou ècht? Dat hij geen pijn heeft, elke dag blij in de wei staat en spelend om zijn vriendjes heen danst. Dat ik zijn malle hoge hinnik hoor als hij me ziet. Ik kan nog met hem rijden, we kunnen nog samen over het strand en door de zee. Daar kan geen oranje lintje tegenop.