Ik zit weer tot over mijn oren in de paarden-welzijnszaken. Met verschillende petten op. Van welke kant je het ook bekijkt, over de hele linie waait er een andere wind. De kentering gaat langzaam, maar is voelbaar en zichtbaar. Waar het vooral nog blijft wringen is het puntje rijden.
In grote lijnen is wel duidelijk wat een ‘goed leven’ voor paarden inhoudt. Dat -ik durf wel te beweren- het merendeel van de houders paarden nog steeds niet of slechts zeer beperkt buiten zet en al helemaal niet met soortgenoten is echter ook een feit. Mondeling weet iedereen het goed te belijden. Het doen is nog vers twee… Maar goed, de druk neemt toe om er anders mee om te gaan.
‘Ik sla hem met mijn nieuwe zweep….’
De tweede verschuiving in denken is dat simpelweg goede verzorging bieden niet meer genoeg is. Paarden worden meer en meer gezien als ‘voelende wezens’. Het maakt uit wat we met ze doen en hoe ze zich daarbij voelen. Geweldig management, volledig in de watten leggen en duizenden euro’s besteden aan verzorging is niet langer een vrijbrief voor een uurtje per dag martelen. Hoe vaak wordt er niet verwacht dat een paard zich allerlei slechte rijpraktijken laat welgevallen omdat hij in een pensionstalling met de huur van een luxe appartement in een stad staat? Dat een strakke slofteugel wordt goedgepraat met een duur supplement door het voer of überhaupt extra voer? Ik denk dat mensen heus wel weten dat dwangmatig rijden niet okay is. Het wordt nog altijd vergoelijkt of rechtgepraat.
Slaapverwekkende verveling
Er zijn hysterische clubs die menen dat ‘iets doen’ met een paard per definitie verkeerd is. Ik ben dat niet met ze eens. Sterker nog, ik vind paarden ergens wegzetten in een weitje zonder interactie of geestelijke uitdaging óók een vorm van verwaarlozing. Verveling krijg je niet alleen als je elke dag in dezelfde rijbaan honderd keer langs A rijdt. Routine vinden paarden heus fijn, want ze houden van voorspelbaarheid. Het lijkt daarom misschien tegenstrijdig dat ze ook hun nieuwsgierigheid geprikkeld willen hebben.
Doe ook eens iets geks
Hoe makkelijk is het om te blijven hangen in een vaste routine? Ik spreek mezelf hierbij even streng toe. Zelfs hier, waar de paarden tien tot twaalf uur dagelijks samen buiten komen en we regelmatig een rondje bos, duin en strand rijden, sluipt het erin. Ook dat kan meer van hetzelfde worden. Bij weinig tijd is er de grote longeerpaddock, waar ik ook vaak mij eigen variant van vrijheidsdressuur doe. Verwacht geen prachtige kunsten á la Jesse Drent, maar DD en ik hebben wel lol. Hij kan los de prachtigste overgangen maken op stem- en lichaamstaal. Om de lat wat hoger te leggen pakte ik er laatst eens een paraplu bij. Ik denk dat je hem in Den Helder kon horen, zo snurkte hij. Na enige TRT achtige oefeningen at hij ‘m bijna op. Als beloning mocht hij even aan de hand de randjes van ons pad afgrazen. Ik heb hem nog nooit zo zelfvergenoegd zien kijken als daarna. Hij was echt trots op zichzelf (ik mag dit niet zo zeggen van Dr. Machteld van Dierendonck, want te vermenselijkt, maar ik zweer het je, het was echt zo). Probéér eens wat.