Wordt paardrijden (weer) een elitesport. Dat was de kernvraag waarop in een overigens goed onderbouwd betoog dat ik onlangs las antwoord werd gezocht. Het was een waarschuwing voor ontwikkelingen die in het buitenland al volop gaande zijn.
De prijzen stijgen voor iedereen de pan uit. Als pensionstalhouder of manege eigenaar kan je niet anders dan doorberekenen als je zelf niet failliet wil gaan. Dat maakt het houden van een paard of het rijden bij een manege steeds duurder en daarmee minder bereikbaar. Er zijn voorbeelden uit het buitenland, waarbij deelname aan wedstrijden ook steeds duurder wordt. Het startgeld gaat omhoog en er worden allerhande toeslagen opgelegd. Vaak niet om winst te maken, maar om gewoon uit de kosten te komen. Nou is dat hier nog niet het geval, toch zie ik wedstrijdorganisaties worstelen om de zaken rond te krijgen. Neem het aantal vrijwilligers dat er nodig is. Je moet wat over hebben voor je club en je sport. Dat is wat er aan alle kanten wordt gezegd. Maar in de huidige tijd wordt dat op allerlei plekken van je verwacht. Heb je kinderen die verschillende sporten doen, dan hol je van de manege naar het voetbalveld. Heb je nog ouders of gammele buren, dan ben je daarnaast ook nog mantelzorger, omdat de reguliere zorg piept en kraakt qua bezetting. Je hebt op tal van plekken al ‘verplichte’ vrijwilligerstaken die qua uren best oplopen. Vaak met een afkoopsom, wat meer voelt als dreiging dan aanmoediging.
Misschien mogen we wel niet meer….
Is de hoeveelheid vrijwilligerswerk dan zo toegenomen? Op sommige plekken wel ja. Er zijn steeds meer regels voor hoeveelheid bemensing. Ik denk alleen maar aan de verplicht ingestelde toezichthouder bij dressuurwedstrijden. Dit is geen oordeel hoor, ze zijn helaas nodig. Al vind ik er wel wat van dat we deze taak als juryleden ongevraagd in onze schoenen kregen geschoven, maar dat terzijde. We liggen onder een vergrootglas en zonder dit rijden we over een paar jaar misschien helemaal niet meer. Er zijn namelijk altijd mensen waarbij het ego de overhand neemt als ze het idee hebben dat ze zich moeten bewijzen. Daar werd ik fijntjes op gewezen door een goede vriendin, die genoeg inzicht in de paardenwereld heeft om te kunnen constateren dat er op basiswedstrijden nog altijd mensen rondrijden die eigenlijk naar huis moeten worden gestuurd, maar de week erna elders gewoon weer een winstpunt halen. Zij vond dat welzijn nog steeds vooral met de mond werd beleden en als ik eerlijk ben moet ik haar daarin gelijk geven. Is het niet op wedstrijden, dan wordt er thuis nog genoeg afgemarteld met slofteugels of recreatiepaarden die na weken stilstand ineens een rit van een paar uur moeten maken.
Geen geschikte paarden meer
Hoge prijzen en minder afnemers betekent ook minder paarden. Je krabt je als fokker wel drie keer achter je oren momenteel. De paarden die er zijn worden daardoor ook nog eens duurder. Waag je je eraan, dan wil je dat geweldige veulen, wat misschien niet het iets minder talentvolle maar wel door ook de wat mindere goden makkelijk na te rijden paard is. Maar ja, waar moeten we het dan op leren straks? Want maneges worden nu al geconfronteerd met torenhoge verzekeringspremies en claims als er iemand af ligt. Het is een spiraal en niet de goede kant op.
Droom lekker verder
Veel zaken zijn een golfbeweging. Misschien gaan we wel weer terug naar hoe het was in mijn beginjaren. Een paar paardjes in een wei bij een boer. Geen fancy stallen met gouden knoppen, geen rijbaan met eb en vloed bodems. Erop klimmen (met toestemming uiteraard) omdat je dat zo graag wou, mits je niet ging lopen zeuren als het mis ging. Zonder aangemeten zadel, zonder hoofdstel. Honderd keer eraf vallen en daardoor leren hoe je erop kon blijven. Hiervoor is het echter wel nodig dat er boeren blijven. Hoe langer ik erover nadenk, hoe meer het een pleidooi daarvoor is. Willen we paardrijden en paardensport blijven behouden, dan moeten we terug naar de roots. Een leuk idee, maar een utopie. De wereld beweegt vooruit. Ik zie het somber in.