Hé, een mailtje van de KNHS. Alle officials moeten een Verklaring van Onbesproken Gedrag aanvragen bij het ministerie van justitie. Alleen daarmee kan je je licentie houden. Het is een eenvoudige online procedure die niets kost. Het was dan ook zo geregeld.
Ik heb even gezocht, maar dit blijkt in de sportwereld een zeer gewone actie te zijn voor officials. En het lijkt me ook niet meer dan normaal dat je aan die kant van het spectrum, toch in de vorm van een machtspositie, mensen wil hebben die -wat justitie betreft in ieder geval- van onbesproken gedrag zijn. Vang je met zo’n verklaring alles weg? Natuurlijk niet. Griezels heb je overal.
Nog niet zo lang geleden las ik een bericht over een official die zich had misdragen tegenover minderjarigen. Meer specifiek was het niet, maar met ‘misdragen’ wordt dan waarschijnlijk iets in de richting van aanhaligheid, uitnodigingen, toespelingen of erger van onbetamelijke aard bedoeld. Er stond bij dat de official in kwestie een man was.
Alles over voor een paard…
Ik besef me dat ik me op zeer glad ijs ga begeven door het hierover te hebben. In de paardenwereld heb ik met eigen ogen meerdere keren gezien hoe zulke situaties kunnen ontstaan én ontsporen. Waarbij het paard een rol speelt. Eigenaren van een paard. En aan de andere kant vaak jonge meisjes die gek zijn van dat paard en er alles voor over hebben om erop te mogen rijden. Meisjes die dromen van wedstrijden rijden en winnen. Het gaat diep in op de psyche. De relatie met een paard kan heel ver gaan. Als je zoiets vergelijkt met een moeder-kind band of een verliefdheid, dan word je meestal ook gelijk afgeserveerd. Maar ik vind wel dat het soms zo sterk wordt beleefd. Zéker in een periode dat je qua hersenen en hormonen nou niet overloopt van stabiliteit. Als je daar misbruik van maakt, dan zitten je stekkers behoorlijk verkeerd aangesloten.
Ook vanaf de andere kant
Van iedereen wordt integriteit verwacht. En in de meeste gevallen is die er ook. Af en toe gaat het mis, wat natuurlijk super verkeerd en verwerpelijk is. Het vizier wordt daarbij gericht op degene met de macht. Die hoort beter te weten en sterker te zijn. Ik ken echter ook situaties waarin zo’n ontluikende situatie heeft geleid tot een relatie die tot beider tevredenheid stand hield. Of waarin de andere partij de kat wel heel erg op het spek bond. Als je dat -zeker als vrouw- zegt, maak je je daarmee meestal ook niet populair. Het is geen kwestie van de schuld ergens anders leggen. Het is een olifant in een porseleinkast waar bijna niemand het over durft te hebben. Maar het gebeurt. Kernpunt in dit verhaal is dat er natuurlijk nooit sprake mag zijn van dwang. Ook niet van verborgen dwang, in de vorm van hogere punten of extra training. Of geestelijke dwang, door de liefde voor een paard in de strijd te gooien. En bij minderjarigheid is het een absolute no-no!
Gaan we dit volledig ondervangen met zo’n verklaring? Ik denk het niet. Maar ik vind het wel goed dat het wordt vereist. Want het is even zo’n moment om erover na te denken. Hoe geef je inhoud aan integriteit. Het klinkt zo vanzelfsprekend. Maar de grens kan soms vaag zijn.