Het was een beetje rare week voor mij, maar daar zal ik jullie niet mee vermoeien. Tussendoor weer veel gejureerd. Winterwedstrijden is soms afzien, door de omstandigheden en de faciliteiten waar je dan mee wordt geconfronteerd. Ik doel daarbij op de diverse juryhokjes.
Je zou toch zeggen dat een jury een belangrijk onderdeel is voor een dressuurwedstrijd. Wel, op sommige plekken voelt het meer als een noodzakelijk kwaad, dat ook nog ergens moet worden weggestopt. Het verbaast me dat daar vanuit de KNHS niet meer regels of toezicht voor is. Eerste vereiste is dat je de baan kunt zien. Helemaal. In de meeste proeven moeten onderdelen bij C worden uitgevoerd. Dat is lastig als je ergens half in een nok zit weggestopt. Of zo dicht er tegenaan met een hoge wand voor je, dat je voorover uit het raam moet hangen.
Ramen moet je doorheen kunnen kijken
Tweede is dat je de baan tot het einde aan toe goed moet kunnen overzien. Sfeerverlichting is leuk voor de kerst, maar met een donkere bakwand en bodem en de voorliefde voor donkere paarden onder dressuurruiters blijft het zelfs met goede ogen turen geblazen. Wat niet helpt is dat sommige geïmproviseerde hokjes zijn voorzien van plexiglas, wat snel gekrast raakt en dan dus soft focus wordt. Voor de wedstrijd een lapje over de ramen is ook geen luxe… Zo’n raam moet liefst wel open kunnen. Niet iedereen hoort mijn bel en als iemand verkeerd rijdt of er gebeurt iets anders waarvoor communicatie nodig is, dan is het wel handig als dat kan zonder het hokje uit te hoeven rennen.
Van sauna tot ijsgrot
Derde punt is de verwarming. Ik snap het hoor, zo’n hokje is het kind van de rekening. Maar als je verwacht dat iemand daar een paar uur geconcentreerd en secuur werk doet, dan is het wel handig als je even controleert hoe comfortabel het is. Meestal staat er een elektrisch kacheltje. Met enige mazzel staat die aan, zodat het al enigszins behaaglijk is. Soms niet en dan zijn je vingers en neus blauw voordat je aan het einde van de rubriek bent. Terwijl de haren van je benen er meestal tegen die tijd zijn afgeschroeid, maar dat terzijde.
Met mazzel een kussentje…
Het laatste punt dat ik wil aanhalen zijn de stoelen. Meervoud, want ook een schrijver moet het kunnen uithouden, waarbij een goede plek voor het beschrijven van protocollen er nog bij komt. Ik vraag me af of wedstrijdorganisaties zelf wel eens in zo’n hokje gaan zitten. Doe het voor de grap eens. Meer dan eens tref ik keiharde stoelen, wiebelstoelen, krukjes of zelfs een keer een plank op twee kratjes. En dat dan dus een paar uur.
Kan het eraf…?
Ik wil niet teveel zeuren hoor, ik snap dat er veel komt kijken bij het organiseren van een wedstrijd. En op de meeste locaties is het uitstekend geregeld. Er zijn echter uitzonderingen. Na een paar uur afwisselend rillend en stomend krijg ik meestal tot op de cent nauwkeurig een vergoeding uitbetaald van wel 5,50 per uur. Ongeveer het startgeld van twee ruiters. En de schrijver krijgt als het meezit een doosje chocolade. Nou doe ik het daar niet om, het is hobby en passie. Maar ik vraag me op sommige plekken wel af of men zelf zo gek zou zijn om daar te gaan zitten.