Het is niet handig om iemand die toch al niet zo goed is in op reis gaan een paar dagen voor vertrek te bestoken met quasi bezorgde appjes over de chaos op de weg en de annuleringen op Schiphol. Tot overmaat van feestvreugde besloten de paarden ook nog even te demonstreren waarom cavia’s houden eigenlijk veel leuker is, door met z’n allen door de draden te vliegen.
Ik had nog honderd dingen te doen. In mijn hoofd was het een zeer georganiseerd lijstje. De sneeuw was ook bij ons gevallen, maar met mate, dus daar viel best omheen te werken. Beetje extra tijd voor het sneeuwvrij maken van het pad naar de wei. Maar met zulk weer is het spul meestal wel wat frisser dan normaal. En sneeuw hadden ze ook al een tijdje niet gezien. Dus besloten Harry en DD te beginnen met een rondje arreslee zonder slee. Harry staat op blote voeten, dus niks geen last. DD heeft voor ijzers. Die remde op de gebruikelijke plek voor de draad, maar stond ineens op schaatsen, dus hij gleed er dwars doorheen. Dat was natuurlijk gek en van alles wat niet normaal is gaan paarden rennen… Binnen een minuut waren ze allemaal overal dwars doorheen.
Jachtseizoen 2.0
Ik was nog op stal aan het uitmesten en hoorde het meteen. In een reflex greep ik de twee grootste halsters en zette ik het op een hollen. Er is namelijk een reden waarom we ze niet bij elkaar hebben, wat ik liefst wel zou willen. Grote labrador Harry verandert in een dodelijke pitbull als hij bij Sjakie in de wei staat. Over de draad zijn ze dikke vrienden. Bij elkaar jaagt hij hem op. En als zijn Ierse eigenaren hem dan zouden kunnen zien hebben ze er spijt van dat ze hem als ‘te langzaam’ hebben verkocht, want hij haalt snelheden waarmee hij met gemak de Grand National wint. Voor het zover was had ik Harry al in zijn lurven. Snel op stal gezet en daarna Sjakie ook gepakt. DD is geen punt, die kun je werkelijk bij alle paarden zetten. Die stond al blijmoedig te grazen met de dames, blij met de strook vers gras, die ze niet mochten hebben.
Om moedeloos van te worden
Het is altijd zo’n moment dat je het liefst even een potje wilt janken. Eén ravage aan draden, afgebroken (want koud) paaltjes. Maar ja, dat heeft niet zoveel zin. Dus een nieuwe rol schrikdraad gepakt en van voren af aan begonnen om alles te herstellen. Dat betekent honderd keer op en neer door de aangevroren en dus hobbelige weide. Eerst de belangrijkste draden hersteld en de inmiddels gekalmeerde rest een voor een terug in hun landje gezet. Daarna met hulp van de toegesnelde buurvrouw twee uur bezig om alles te herstellen, stroom te checken en Harry weer bij zijn vriend te voegen. Sjakie mocht als laatste naar buiten.
Ik weet zelf ook wel dat het glad is
Als je paarden houdt, gebeuren zulke dingen. Het hoort erbij. Leuk is anders. Het gebeurt nooit op een zonnige dag bij plus 20 graden en alle tijd van de wereld. Wat op zo’n moment niet helpt bij mijn gemoedstoestand is de telefoon die maar blijft plingen. Iedereen verwacht tegenwoordig meteen antwoord op alles. Ikzelf ook hoor, ik heb er ook een bloedhekel aan als ik een vraag stel en er wordt 24 uur niet op gereageerd. Maar dat is wat anders dan meteen. Door de sneeuw en de gladheid gingen lessen wel/niet door. Dat vergt enige communicatie. Zoals gezegd had ik nog een lijstje af te werken om alles goed achter te laten, zodat iedereen bij mijn afwezigheid weet wat ie moet doen. En wie mij kent weet dat ik superslecht ben in weggaan, dus ik laat aanwijzingen achter tot in het tig-voudige. Maar goed, of ik ook echt ga ligt nu in handen van de weergoden. Dus misschien tot straks.