Kennen jullie de filmpjes van Celeste Barber? Deze Australische maakt hilarische parodieën op idiote, zogenaamd perfecte internetmodellen. Ze heeft een grote schare volgers die haar werk bejubelen. De hoeveelheid doodongelukkige mensen die een onhaalbaar ideaal najaagt blijft echter onveranderd groot.
Sociale media verkoopt fantasie. Niet mijn kreet, maar wel eentje waar ik van harte mee instem. Het is trouwens niet iets van de laatste tijd hoor. In de Middeleeuwen was je als kunstschilder je leven niet zeker als je een al te realistisch portret maakte van de toevallig oerlelijke hoogwaardigheidsbekleder. Nu hebben we daar photoshop en handige filters voor.
Niemand is voortdurend leuk
Vaak zonder dat we het zelf in de gaten hebben, worden die perfect gemaakte beelden of verhalen toch iets waar we onszelf aan afmeten. Met allemaal ellende tot gevolg. Vrijwel niemand gaat iets naar buiten brengen dat onder de noemer saai of gewoontjes valt. Het is onze aard om iets te zoeken om mee te pronken -al dan niet verzonnen of opgeleukt- en we zijn tegenwoordig verslaafd aan duimpjes. Gevolg is een permanente onrust bij de rest, om die opgefokte, onhaalbaar hooggelegde lat toch ook te bereiken. Wat natuurlijk niet lukt. Waardoor we ons rot voelen. Zie je wel, ik ben niet goed genoeg. Een vicieuze cirkel naar beneden ligt op de loer, als een draaikolk in diep water.
Het stemmetje in je hoofd
Ik zie het ook in de paardenwereld. Filmpjes van perfect uitgevoerde oefeningen of mensen die prachtige dingen doen met paarden. De jarenlange training, het zweet, de mislukkingen…het lijkt op het internet niet te bestaan. Als je je eigen prestatie of misschien het uiterlijk van jezelf of je paard gaat afmeten aan al die perfectie, dan is de teleurstelling groot. Iemand kan honderd keer tegen je zeggen dat het onrealistisch is om te verwachten dat alle onderdelen van je proef vlekkeloos gaan. Dat een paard altijd foutloos reageert op al je aanwijzingen. Maar ergens in je achterhoofd zit dat ene filmpje en dat stemmetje dat je voorhoudt dat jij het niet goed doet.
Jezelf niet steeds onderuit trappen
Het gaat niet om perfectie. Het gaat om wat je doet, wat je voelt, hoe je iets beleeft. Niet het einddoel, maar de reis. Je houdt toch van je paard, je vond hem toch zo leuk? Houd je daaraan vast. Het is belangrijk om een doel te hebben. Bij alles. Maar dat doel moet wél realistisch en haalbaar zijn. Waar je die lat legt is voor iedereen verschillend. Maar áls je die steeds zo legt dat het toch niet lukt, gooi je jezelf in die draaikolk. Dan ben je elke keer opnieuw boos op jezelf. Neem je per dag iets voor. Iets wat kan, een kleine stap. Zodat je tevreden kan zijn en met een glimlach kan rondlopen. En soms kan die stap iets groter zijn, of bestaan uit meerdere stappen, want uitdagen mag best. Teleurstellingen horen erbij, maar voortdurend jezelf de put in helpen om te voldoen aan een fake beeld is momenteel de bron van veel kwaad.
Abonneren op deze blogs? Ga naar de contactpagina van deze website, scroll helemaal naar beneden en laat je email adres achter.