Het is het jaar van het paard, dus dat belooft wat voor mij en mijn mede-liefhebbers. Hoewel het er met de wereld maar somber voorstaat momenteel. Iedereen is boos, verdrietig of heeft een kort lontje. Als je reikwijdte bestaat uit een beeldscherm en toetsenbord ziet het er helemaal akelig uit, zoveel ellende wordt daar over elkaar uitgestort.
Partner las van de week een verhaaltje van iemand die uitlegde waarom het toch zo mis gaat met de wereld momenteel. Ik moest erover nadenken, maar ik denk dat hij gelijk heeft. Alles gaat te snel. We hebben en nemen geen tijd meer om zaken te overdenken. Informatie die vroeger per post of koerier van A naar B ging, flitst nu in flarden van seconden ons leven binnen. Alles is gericht op snelheid. Ook onze reactie. Het moet meteen en meteen raak. Als je al dan niet noodgedwongen moet wachten, ga je automatisch meer nadenken. En dan kan de uitkomst wel eens heel anders worden.
Onze hersens lopen achter
Even tot tien tellen? Dat is er niet meer bij. Er wordt van je verwacht dat je gelijk reageert, handelt en graag meteen raak. Eerst even iets proberen, overwegen en dan weer een stapje? Kan niet meer. Nu, nu, nu. En zo niet, dan zoeken we ons heil elders. Wij mensen zijn helemaal niet gemaakt voor die snelheid. We hebben zelf zo’n omgeving gecreëerd waarin dit de norm is geworden. Maar ons brein heeft zich niet met dezelfde snelheid ontwikkeld voor zoveel en zulke output. Of het verwerken van zulke grote hoeveelheden informatie. We zijn wel al een beetje aangepast. Kijk maar eens een TV programma van dertig jaar terug. Vinden we nu traaaaaaag.
Terug naar de basis…? Ammehoela!
Ook in de paardenwereld is alles gericht op output. Het plaatje, het eindresultaat. Er wordt altijd wel geroepen dat de basis zo belangrijk is, maar werkelijk die stap terug doen om dat goed te bevestigen doen maar weinigen. Wil je paard iets niet? Dan komt er een goeroe die dat moet oplossen. Waarbij vaak snel duidelijk wordt dat het ware probleem iets anders is. Je geeft tegenstrijdige signalen, je paard snapt niets van je. Of hij associeert jouw komst met niet leuke dingen die daarna komen, zoals hard werken met veel dwang of wedstrijden met een ruiter die stijf van de stress ineens heel anders reageert dan thuis.
Hij doet het, maar snapt hij het?
Dit is maar één voorbeeld, maar het geldt voor zoveel meer. Als je zesjarige tegenwoordig nog geen Z is, wordt er gevraagd wat er mis is gegaan. Wat je met een paard kunt is het gevolg van gestage training, die is gebaseerd op geduldige uitleg en opbouw. De ‘kunstjes’ zijn niet het doel. Het zijn oefeningen waarmee je een paard sterker maakt op de juiste plekken, zodat hij straffeloos een ruiter kan dragen. Iets waarvoor zijn lijf namelijk niet is gemaakt. Het zijn ook manier om hem uit te leggen dat als jij ‘dit’ doet je ‘dat’ van hem verlangt. Vraag je dat op zo’n manier dat hij het als een leuk spelletje ervaart, dan werken vrijwel alle paarden daar graag aan mee. Mits je daarbij wel helder en vooral consequent bent. Miscommunicatie is een bron van ellende.
Neem effe pauze
Het is geen schande als iets niet meteen lukt. Het is zeker geen schande om dan even een stapje terug te doen en rustig te overdenken wat de beste aanpak is. Het is ook beslist niet erg om iets te proberen en te concluderen dat dat het toch niet is. Die oranje lintjes zijn niet het ware geluk. Fanatisme, ego, spanning? Het is nutteloos. De volgende dag is de wereld nog precies hetzelfde. Met als enige risico dat je het vertrouwen van je liefste vriendje hebt beschadigd. Tel tot tien. Het puzzeltje, dát is de lol van paardrijden.