De bietencampagne is in volle gang. Hoeveel leertheorieën wil je in de praktijk zien? Kom dan even bij onze paarden kijken. Hun weiland grenst aan het bietenland, waar momenteel monsterachtige machines in ronddenderen. Vervelend? Helemaal niet! Een geweldige kans juist.
Als er iemand pro-agrarisch is ben ik het wel. Ik besef zeer goed dat onze voedselvoorziening afhankelijk is van de mannen en vrouwen die hier lange dagen hard voor werken. En natuurlijk geeft dat soms overlast. We zijn de tijd van paard en wagen voorbij. Gelukkig maar, want we zijn ook met iets meer monden om te voeden. Het is wel een feit dat de machines tegenwoordig van zo’n formaat zijn dat onze infrastructuur daar niet helemaal meer op is berekend. Het gaat allemaal wel als iedereen een beetje rustig aan doet…tja, daar hebben we wel een teer punt. Want tijd is geld. En het is vast ook verleidelijk om het gas in te trappen als je als zestienjarige (of soms ook de wat oudere ‘jeugd’) op zo’n enorme dumper mag rijden. Dat je remweg ietsje langer is en bij ons de ramen rinkelen is misschien nog een stap te ver voor de nog niet uitontwikkelde neocortex. Met de paarden het erf af is momenteel wel een dingetje, temeer daar voor de never ending wegwerkzaamheden tussen ons en het bos nu zelfs een enorme loopgraaf is aangelegd voor de ingang van het ruiterpad.
Cursus verkeersmak maken 
Genoeg gemopperd. Ik wilde het hebben over leertheorieën. Om te beginnen gewenning. Daarvoor heb je een paar paarden nodig die niet bang zijn als die enorme bietenrooier langskomt. Want als het hele spul op rut gaat, werkt het niet. Bij ons is eigenlijk alles redelijk verkeersmak, maar de nog iets wiebelige types merken nu aan hun maten dat weglopen niet nodig is. Dus wennen ze aan dat gevaarte. Daar komt nog bij dat ze ’s ochtends een stripje vers gras krijgen, vlák naast het bietenland. Er is dus ook een beloning áls ze dat ding verdragen. Derde punt is dat die machine z’n werk doet en dus steeds bij ze wegrijdt. Het wegnemen van druk in optima forma.
En hoe vaak doe jij dit…?
Dit is training die we gewoon cadeau krijgen. Ik ben er hartstikke blij mee. Maar er zijn de hele dag momenten die je kunt gebruiken, als je er bewust mee bezig bent. Dat gaat bij mij meestal onbewust, maar nu ik me dus net een paar weken helemaal in dat boek had vastgevreten, denk ik er iets meer over na. Het is van de Australiër Warwick Schiller, die in Amerika woont. Hoewel hij Western-georiënteerd is, staat hij open voor alle disciplines en heeft hij zich verdiept in gedragswetenschap. Ik moet echt zeggen: zijn verhaal is bijzonder inspirerend en echt een aanrader. Als je het weet zie je het ook. Iemand die een hoofdstel omdoet, vindt dat z’n paard zijn hoofd vervelend omhoog doet en hem ongeduldig iets toebrult of zelfs een tik geeft. Iemand die een paard dat naar de uitgang trekt meer wil laten doorlopen van die poort áf. Een paard dat steeds over de buitenschouder wegvalt met nóg meer hulpen en geweld proberen tegen te sturen… Ik kan zo nog wel even doorgaan. Als je het zo leest schud je misschien zuchtend je hoofd. Maar kijk even in je eigen omgeving, hoe vaak gebeuren dit soort dingen niet?
Schiet nou eens op
Als ik alle wijze tips in dit boek zo overdenk, komt het heel vaak terug op geduld. Wij mensen zijn notoir ongeduldig. We vinden dat paarden meteen moeten reageren en alles zomaar moeten snappen. Daarmee gaan we volledig voorbij aan het wezen paard en het leven in een kudde structuur. Maar ook dat vinden we ‘normaal’, want óns normaal is wat we opleggen aan alles om ons heen. Naast geduld zijn verwachtingen ook grote boosdoeners. Daar om ik de volgende keer op terug, mét de roze olifant.
Over verwachting gesproken, ik had ook een cadeautje in mijn schoen! Meerdere zelfs, want toen ik ’s ochtends tegenwoordig weer in het halfdonker mijn kaplaars aantrok, voelde dat alsof iemand er een prop watten voorin had gestopt. Grapje van de katten en niet van chocolade….
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.