Ken je dat liedje van Martine Bijl over plastische chirurgie? Algoritmes zijn echt bijzondere dingen, het is vast niet toevallig dat het nu ineens in mijn timeline oppopt. Niet dat ik een tripje naar een kliniek overweeg hoor. Alleen zie ik in de spiegel dat ‘laat de boel maar lekker hangen’ vanaf een bepaalde leeftijd vrij letterlijk moet worden opgevat.
Ik heb een bloedhekel aan mijn verjaardag. Ik zal jullie niet vermoeien met de redenen waarom. Je kan honderd keer zeggen dat je ‘m dan gewoon niet viert, het is toch een datum die vanzelf één keer per jaar voorbij komt. Dat kan je niet overslaan of uitwissen. Je zit meestal enigszins ongemakkelijk te wachten op dingen die toch niet gebeuren. Verwachtingen creëren teleurstellingen. Ik vind het heus leuk om mensen te zien die me na staan, maar dat hoeft niet speciaal op die dag. En anderen die het misschien nodig vinden omdat het toevallig die ene datum is maar anders ook nooit komen? Tja. Het voelt als een verplicht nummer en niet een feestje waarvan ik geniet. In de dagen er naartoe begin ik me al onrustig te voelen.
Het gaat nergens over
Ik zou willen dat ik dat kon uitzetten. Natuurlijk probeer ik me er overheen te zetten. Stel je niet zo aan, het gaat nergens over. Dus ik plooi mijn gezicht dapper in een lach. Maar ik kan het niet helpen dat mijn binnenste anders voelt. Afleiding is de beste oplossing, dus ik ga gewoon weg. Mijn motto is ‘am I fun to live with’ en dat ben ik zéker niet die dag. Dus dan is het beter om iets te gaan doen waardoor partner het ook nog een beetje leuk heeft, want die doet toch al zo zijn best om mij op te vrolijken. Nogmaals, waar zeur je over.
Het was woordelijk te volgen
Vorige week bracht ik een bezoekje aan de Koninklijke Stallen. In Den Haag, dus met de trein, die op de terugweg hartstikke vol was, zelfs in vakantietijd. Ik zat aan het gangpad en aan de andere kant zaten twee piepjonge meiden. Ze hielden iets tegen hun mond gedrukt, maar ondanks dat was hun gesprek goed te volgen. Het valt me wel vaker op dat de hedendaagse jeugd in openbare plekken best luid praat. Ongegeneerd? Of zijn ze gewoon allemaal doof omdat je bij concerten tegenwoordig oorpluggen nodig hebt…? Ik blijf dat vinden alsof je met een zonnebril op naar een schilderijententoonstelling gaat, maar dat terzijde.
Het zag er niet uit
Het tweetal had kennelijk bij een kliniek hun lippen laten opspuiten. Het deed vet zeer en de zakjes waren om te koelen. Ze hadden het thuis niet verteld en zaten zich zorgen te maken wat hun ouders ervan zouden zeggen. Het was vermakelijk om te horen hoe ze zichzelf rechtvaardigden. ‘Het is toch mijn lichaam?’ ‘Ik vind het gewoon mooi’. Ik weet niet wat de leeftijdslimiet is voor zo’n ingreep, maar stiekem opzij kijkend zag ik twee prachtige koppies met Donald duck bekkies. Na lang delibereren besloot één van de twee toch maar vast naar huis te bellen, ‘want ik ben kapot blauw, dus dat zien ze wel’. Ik hoorde een vader nog net niet dóór de telefoon komen.
Het worden theezakjes
Daar schrokken de dames toch wel een beetje van, waardoor ze nog heviger in hun telefoon naar hun eigen afbeelding tuurden. Ik vraag me af of iemand ze heeft verteld dat dat opvulspul langzaam door je lichaam wordt geabsorbeerd. Omdat de hele boel flink is uitgerekt, moet je dan dus weer opspuiten, wil je er niet uitgelubberd uitzien…. Nog weer een reden waarom ik me gewoon naturel laat verschrompelen. Wil je nog meer redenen? Toch even dat nummer van Martine Bijl luisteren…
Wil je je gratis abonneren op mijn blogs? Ga naar de contactpagina, scroll naar beneden en meld je aan.