Ik heb geen gevoel voor humor. Althans, dat denk ik. Hoewel mijn beleefde glimlach misschien anders doet vermoeden, kan ik nooit echt lachen om mopjes. De laatste keer dat ik buikpijn had van het lachen was volgens mij op de lagere school. En dat is heeeeel lang geleden.
Het is niet zo dat ik niks leuk vind. Maar dat is wat anders dan echt hard moeten lachen. Cabaretiers heb ik niks mee. Meestal is het tenenkrommend, soms is het licht vermakelijk als een verhaal goed wordt verteld. Maar mij doet het niet meer dan dat, een glimlach. Brigitte Kaandorp vind ik nog wel aardig, maar dat is waarschijnlijk omdat zij me hevig doet denken aan een tante, die niet alleen uiterlijk op haar lijkt, maar net zo praat. In zijn goede jaren vond ik de Schotse Billy Connely leuk. Vooral omdat hij er zelf zoveel lol in leek te hebben. Dat maakte het echt, alsof je in de kroeg naar een maf verhaal stond te luisteren.
Het beste antwoord ooit
Het enige wat ik me herinner, waar ik smakelijk om heb gelachen, is een reclame. Je moet even meezoeken op youtube om het te begrijpen. Het begon met het automerk Mercedes. Die hadden een filmpje gemaakt om de sublieme wegligging van hun wagens symbolisch aan te duiden. Daarvoor gebruikten ze kippen, bruine hennen, die op het nummer ‘upside down’ van Diana Ross op allerlei manieren werden bewogen, buiten beeld vastgehouden door mensen met witte handschoenen. Kippen houden daarbij hun kop stil, wat een grappig effect heeft. Maar dat was niet wat mij deed afgaan. Dat was het antwoord waar het merk Jaguar vervolgens mee kwam. Opnieuw een kip, met dit keer een ‘wetenschapper’ in beeld, met witte jas en handschoenen, die het beest verheerlijkt op de muziek beweegt en dan opzij houdt, om bezwerend in de camera te verklaren ‘see, it’s just like a Mercedes’. Ineens hoor je een happend geluid en vliegt er een wolk veren voorbij. De camera draait naar een rustig zittende jaguar die zijn lippen aflikt. ‘We prefer cat-like reflexes’, verschijnt er in beeld.
Engelse humor
Er zal wel wat mis zijn met mij, maar ik vind dat hilarisch. Het is een soort scherpe steek onder water, op het randje. Je zou het ‘tongue in cheek’ kunnen noemen, misschien heb ik alleen een Engels gevoel voor humor. Zo stond er laatst een stukje op social media over een park in Engeland, waar allemaal zeer giftige planten stonden. Zet er iemand onder ‘do they have a gift shop…?’ Ja, dát vind ik dus wel heel erg grappig.
Mensen die mij kennen weten dat ik best vaak opgewekt uit mijn ogen kijk en met een glimlach de wereld tegemoet treed. Daar doe ik echt mijn best voor. Of ik me ook daadwerkelijk zo voel is vers twee. Het komt omdat ik ooit een TED-talk van iemand zag met als motto ‘fake it till you make it’. Daarin kwam aan bod dat als je vanbinnen eigenlijk last hebt van een slecht humeur, maar je blijft dapper lachen, dan maak je toch stofjes aan waardoor je je uiteindelijk beter gaat voelen. En bovendien reageert de buitenwereld dan prettiger op je, wat ook weer een goed gevoel geeft. Een tip voor als het even niet zo lekker gaat. Of meer gekke reclames kijken, dat helpt ook.