Soms denk ik wel eens dat het aan de lucht ligt of zo. De hele wereld staat in de fik, dit keer ook op zo’n niveau dat we dat in ons dagelijks leven gaan voelen. De transportwereld, de landbouwvoertuigen, bijna alles draait op diesel. Het aantal deelnemers aan wedstrijden liep sowieso al terug, maar ik denk dat er met de huidige brandstofprijzen nog wel een paar achter hun oren krabben.
Oorlog elders op de aardbol is vaak een ver van je bed show. We vinden het heel naar als we de beelden zien op TV. En we gaan weer door met de orde van de dag. Dat geldt met veel dingen. We zien iets, vaak op social media, we vinden er wat van en we gaan thuis weer door met wat we altijd al deden. Zo was afgelopen week de dressuurwereld weer in opspraak door de beelden van het losrijden van Charlotte Dujardin tijdens Jumping Amsterdam. Je weet wel, die Charlotte die net een schorsing van een jaar achter de rug heeft wegens paardenmishandeling.
‘Als zij het doet zal het wel goed zijn…’
Ik ben er niet geweest, dus heb het niet met eigen ogen gezien. Beeldmateriaal vertrouw ik niet zo erg meer tegenwoordig. Maar je zou verwachten dat iemand die zoiets heeft meegemaakt wel beseft dat ieder optreden daarna onder een vergrootglas ligt. Nou lijkt het net alsof ik vind dat ze daar dus op moet letten. Maar het gaat er natuurlijk om dat je sowieso niet rijdt op een manier die twijfel oproept. Daar niet en nergens niet. Maar daar helemaal niet, want er is ook nog zoiets als voorbeeldrol. Wat nemen we mee van wat we zien? Dat hangt volgens mij erg af van de manier waarop je ergens naar kijkt. Is het iemand die je bewondert of waar je sympathie voor voelt? Dan is onze vergevingsgezindheid veel groter. Of, sterker nog, dan wordt het misschien wel als iets goeds of noodzakelijks gezien.
Veel te zwaar
Zo zag ik een filmpje voorbij komen van een behoorlijk beroemde cowboy, qua bekendheid kaliber Monty Roberts. Hij is in de loop der jaren iets gezelliger geworden van omvang. Zoveel zelfs dat ik hem niet meer op mijn paarden zou laten. Hij ging eerst aan de hand aan de slag met een ‘probleempaard’. De merrie werd voortdurend tamelijk dwingend achteruit gejaagd met een halstertouw, omdat ze teveel in zijn ruimte kwam. Daarbij stapte ze steeds zijwaarts weg in plaats van recht achteruit. Volgens hem uit dominantie. Als ik een paard zie die dat constant naar dezelfde kant doet, stuur ik hem eerst even langs de dierenarts en fysio, om er zeker van te zijn dat het geen pijnreactie is.
Hij ging maar door
Wat mij opviel was de manier waarop hij haar achteruit stuurt. Hij blijft dreigend met dat touw zwaaien, dicht naar haar gezicht, ook als ze al achteruit aan het bewegen is. Zijn beweging is groot en confronterend en blijft dat ook. Waar zit de beloning? Als je een paard wilt leren op de kleinste, lichtste hulpen te reageren, dan moet je die zelf ook zo klein mogelijk maken. Paarden doen aan non verbale communicatie, die hebben onderling aan een oortrilling genoeg. Vraag iets superklein en licht en als je maar een hint van het goede antwoord krijgt, stop je met vragen. Herhalen kan altijd als je meer wil. Het leek er in mijn ogen meer op dat meneer cowboy aan het stoer doen was en beslist niet af wilde gaan tegenover zijn publiek. Iemand die heus wel wist hoe het werkt en dat ooit prachtig had getoond, maar nu opnieuw de glorie zocht via een shortcut, die bij paarden nou eenmaal niet werkt. Zou dat niet bij veel meer aan de hand zijn die ooit op handen zijn gedragen en dat wanhopig weer nastreven?
Wat hij deed was goed…
Dit was niet het punt dat ik wilde maken. Iemand waarvan ik weet dat ze een navolger is van deze cowboy deed haar paard een halster om. Hij was onrustig met zijn hoofd, jeuk of ongeduldig, zoiets. Meteen werd hij met geschreeuw en veel gezwaai achteruit gejaagd, waarbij hij zelfs een mep tegen zijn neus kreeg. Het was volgens mij de snelste manier om een paard een bloedhekel aan een halster te bezorgen. Het was ook duidelijk dat hij er echt niets van begreep. Ik kan het dan niet laten om naar het waarom te vragen. Helemaal fout, want ze schoot gelijk in de verdediging, die erop neer kwam dat ik er geen verstand van had en ze had geleerd hoe het moest van de cowboy, die wist het. Ze had een heilige held die zonder reflexie werd nagevolgd.
Omgaan met paarden betekent een leven lang leren. Je hoeft heus geen zachtaardig doetje te zijn. Je mág grenzen stellen, ze hoeven niet over je heen te lopen. Maar logica en verstand van paardentaal en -gedrag zou wel vóór slaafse navolging van een bekende naam moeten staan.