Ik heb veel vaste lessers, maar zo af en toe komt er een nieuwe bij. Wat voor niveau ook, ik begin vanaf nul. Je weet wel, die basis die zo belangrijk is. Laatst las ik een uitleg wat dat dan precies is, die basis. Na regel twee was ik het plaatje al zoek.
Het probleem waar ik -en dan denk ik met mij velen- tegenaan loop bij zo’n uitleg, is dat het teveel is. En dat is ook de vraag die ik vaak krijg. Ruiters willen dat hun paard beter aan de hulpen komt, meer rechtgericht is, hun zit moet soepeler, hij moet aan de teugel…ze hebben een hele waslijst van zaken die ze willen verbeteren. Begrijp me goed, het is super als je er zo in staat. Je willen verbeteren en daarbij aan jezelf werken, dat is de manier. Alleen lukt dat nooit als je alles tegelijk wilt aanpakken. Dat is het frustrerende. Eén ding tegelijk betekent veel geduld hebben. Het ziet er niet meteen uit alsof je Grand Prix bent.
Hij doet wat jij hem laat doen
Stel, je begint bij het begin. Dat is voor mij het checken van de ho en de go. Stopt jouw paard als je daar de hulp voor geeft en gaat ie meteen naar voren als je dat vraagt? Hier zit vaak al heel veel in. Paarden die wel stoppen, maar pas twee (of vijf) passen later dan wat je eigenlijk in je hoofd had. Dat is niet okay. Geen kwestie van je hulpen harder geven, maar goed uitleggen wat je bedoelt en ook navolgen of je dat antwoord correct krijgt. Consequenter zijn dus. Niet van: ik wou een overgang terug en al kwam die niet bij A, ik zit nu bij F en ik ben een gang lager, dus dat is wel prima. NEE, niet prima. Je zegt dus eigenlijk: zie maar wat je met mijn hulp doet. Ik geef ‘m wel, maar ik meen het niet echt. De momenten dat je het ineens wél echt wil, doet je paard ook die stappen extra die hij altijd mag doen van jou. En dan vind je het ineens heel vervelend.
Hij moet het snappen, jij moet het menen
Het is geen kwestie van harder zijn. Juist niet. Je hulpen moeten zo licht en onzichtbaar mogelijk zijn. Maar je paard moet weten wat je bedoelt en dat je het meent. De hulp voor naar voren werkt net zo. Als je die uit gewoonte de hele tijd geeft, zonder reactie van je paard, welke van de 35 betekent dan wel dat ie moet gaan…? Dus één aanraking is ‘go’. Dat moet een kleine zachte hulp zijn en niet een soort Miss Piggy karatetrap, omdat je er van uit gaat dat hij toch niet gaat luisteren. Je moet hem leren dat die kleine hulp iets betekent. Gaat ie niet, dan geef je meteen een tweede. Nog niks? Zorg dat je duidelijk bent en vlieg voor mijn part in rengalop naar voren (zonder van schrik vervolgens aan je teugels te gaan hangen). Terugnemen en opnieuw proberen. En vooral tussendoor dus niet per ongeluk steeds die hulpen geven zonder reactie te verlangen.
Afleiding en dan van het padje af
Als je dit nog niet goed onder de knie hebt, heeft het weinig zin om aan buiging of houding te werken. Toch is dat wel het gevaar. Als een paard bij deze overgangen heel scheef gaat of zijn hoofd in de lucht steekt, is de verleiding levensgroot om daar ook iets mee te gaan doen. Met de grote kans dat waar je mee bezig was ondersneeuwt in iets anders. Wat dan toch niet goed is op te lossen, omdat je je paard niet hebt geleerd dat jouw hulpen echt iets betekenen.
Werk aan één ding
Er zit nog een risico in alles tegelijk willen doen, maar daardoor niet echt bevestigen. Daarover de volgende keer meer. Nu eerst de tip om aan één ding tegelijk te werken en zorgen dat dat echt goed en vanzelfsprekend wordt. Dat het er niet meteen uitziet alsof je naar de Olympische Spelen kan, moet je voor lief nemen. Besef dat paardrijden een lang traject is. Focus op iets dat je wilt verbeteren en wees blij als dat lukt, hoe lang het ook duurt.