Ik vind mezelf geen spiritueel type. Volgens mij ben ik meer van het aardse, nuchtere soort. Toch kan ik niet ontkennen dat ik momenteel zeer de bui voel hangen. Een constant gevoel van onheil, bevestigd doordat er kort na elkaar allemaal grote en kleine nare dingen in mijn omgeving gebeuren.
Het lijkt wel of het in de lucht hangt. De Wet van Murphy, maar dan niet alleen van die quasi grappige ongelukjes waarom je kunt lachen. Een vervelende spanning van ‘wat is er nóu weer’. Niets gaat soepel, alles lijkt moeizaam. Veel mensen (en dieren!) zijn boos, onrustig, ontevreden en doen lastig. Ik doe mijn best om het me niet aan te trekken. Niet alles is persoonlijk. Maar de drukkende sfeer die ik denk te voelen beïnvloedt me toch.
Ik heb zo mijn buien dat ik niet zo lekker ga. Dan probeer ik altijd het motto: ‘fake it till you make it’ toe te passen. Oftewel, met een grote glimlach rondlopen tot je je vanzelf enigszins prettiger gaat voelen. Is ook leuker voor de buitenwereld. Maar geloof mij, vanbinnen ziet het er allemaal niet zo zonnig uit. Hierbij probeer ik tevens de stap-voor-stap-methode. Dus geen gepieker over alles wat nog niet is of nooit komt, maar aanpakken wat voor je neus oplossing nodig heeft. Eén stap tegelijk en dan heb je in ieder geval iets om tevreden over te zijn, want dat is dan afgerond. Dit klinkt allemaal erg leuk, maar makkelijk is het niet. Niet piekeren is als niet denken aan een roze olifant.
Waar denk je aan?
Zoals al eerder vermeld ben ik bezig met weer een vertaling, dit keer van een erg goed boek. Ook heel dik dus veel werk, maar dat terzijde. Het gaat over principes die je kunt gebruiken in de training van je paard. Helder en duidelijk. Het laatste hoofdstuk gaat over intentie. Waar zijn je gedachten als je ergens mee bezig bent? Waar denk je aan? Het mooie is dat de schrijver zelf heel eerlijk aangeeft dat hij daar pas in een later stadium in is gedoken. Het werkt voor paarden en tegen somberheid.
Jij denkt het en hij doet het
Als je denkt dat iets niet wil of niet gaat lukken, dan gáát dat ook niet lukken. Een paard is zo goed afgesteld op non verbale communicatie, dat hij voor helderziend kan doorgaan. Dat is ie niet, hij ‘leest’ ons gewoon heel goed en heeft geleerd dat na een bepaalde actie, houding of beweging van ons iets anders volgt. Is dat iets wat hij minder leuk vindt, dan begint hij al met protesteren in zo’n vroeg stadium dat wij denken dat we de actie nog niet eens hebben gevraagd. En dat protest kan van alles zijn, van wegdraaien of weglopen tot erger. Het is dus belangrijk om je niet op het eindresultaat te richten, maar op een kleinere stap in het proces.
Roze olifant, roze olifant….
In het boek worden allerlei voorbeelden gegeven. Iemand die niet om zijn paard kan lopen om ‘m de andere kant op te longeren. Een paard dat zich niet laat zadelen. Kwestie van de stapjes kleiner maken, niet in één dag het einddoel willen bereiken en vooral niet denken aan de roze olifant. Dat eerste is nog wel te doen, maar dat laatste? Gelukkig geeft hij daar ook tips voor. Ik ga niet teveel verklappen, want ik vind het echt een heel goed boek, dat jullie gewoon zouden moeten lezen. Maar er is dus een oplossing voor en die probeer ik momenteel heel hard toe te passen, zodat ik niet blijf hangen in die donkere wolk.